ของทั้งสามคน มีทั้งสเต๊กเนื้อแกะ และอาหารจานอื่นๆอีก ถึงแม้ว่าซ่างกวนหยานจะเป็นคนสั่งมาเอง แต่เธอก็กินแต่ละจานเพียงแค่คำเล็กๆเท่านั้นท่าทางการกินที่ดูสง่างามดึงดูดความสนใจของผู้คนรอบข้างให้หันมามองเป็นระยะ“เสียเปล่าไปหน่อยแฮะ”ฉินเฉาไม่เคยปล่อยให้อาหารต้องเสียเปล่า เขามองไปยังอาหารที่อยู่ตรงหน้า ปลดปล่อยความอยากอาหารออกมา จากนั้นจึงเริ่มยัดอาหารเข้าไปการเป็นผู้ฝึกตนทำให้เขาคำนึงถึงคุณค่าทางโภชนาการเมื่ออาหารเหล่านี้เข้าไปในกระเพาะของฉินเฉา มันก็จะละลายหายไปอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นลมปราณในการดูดซับอีกครั้งดังนั้นไม่ว่าเขาจะกินเข้าไปขนาดไหน ร่างกายก็จะไม่รองรับเมื่อก่อน เขากลัวที่จะเข้าไปกินร้านอาหารบุฟเฟต์ของหลี่เฉียง“นี่นายเป็นจูปาเจี้ย(ตือโป๊ยก่าย) กลับชาติมาเกิดหรือไง?”ตอนแรกซ่างกวนหยานไม่ได้สนใจอะไร แต่เมื่อหันไปเห็นฉินเฉายัดอาหารลงท้องไม่หยุด เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา“ฉันกินแบบนี้มาตลอดนั่นแหละ”ฉินเฉาเช็ดปาก “อีกอย่าง เธอสั่งมาขนาดนี้ ถ้าเธอไม่กินก็คงทำได้แค่โยนทิ้งไป แล้วมันก็จะกลายเป็นแค่ขยะ”“ฉันผิดเอง ฉันรู้แล้วว่านายเป็นคนขยันแถมยังประหยัดอีกโอเคมั้ย คุณฉิน”ซ่างกวนหยานมองฉินเฉาอย่างวางมาด“อาหารในร้านนี้ไม่เลวเลยนะ”ฉินเฉาเปลี่ยนเรื่องอย่างอึกอัก“ที่จริงแล้วมื้อแรกของฉันกับเขา ก็คือที่นี่”จู่ๆซ่างกวนหยานวางส้อมในมือ แล้วพูดขึ้นมาว่า “ในตอนนั้นฉันยังเรียนไม่จบ ยังเป็นนักเรียน
