ไปอย่างสุดหัวใจ โทษที สุนัขที่ดีจะไม่ขวางถนน เพราะฉะนั้นก็ช่วยอย่าขวางทางฉัน ฉันจะกลับบ้าน”“หยานหยาน เธอลืมช่วงเวลาดีๆในอดีตของพวกเราไปหมดแล้วเหรอ?”โจวโฮ่วหลงมองไปที่ใบหน้าอันงดงามและรูปร่างที่สูงโปร่งของซ่างกวนหยาน เขาก็ไม่อยากยอมแพ้ และยังคงตื๊อต่อ “เธอยังจำตอนที่พวกเราเจอกันครั้งแรกได้มั้ย?”“โทษที ตอนนั้นฉันยังเป็นคนโง่เง่าที่ถูกคุณหลอกอยู่ ขอร้องล่ะด้วยเงื่อนไขของคุณ คุณลองไปถามสาวๆในมหาวิทยาลัยดูดีมั้ย? หญิงชราผู้นี้ไม่มีอารมณ์มาเล่นกับคุณแล้วล่ะ”เมื่อคิดถึงเรื่องในอดีตที่ตัวเองเคยโง่ขนาดไหน ซ่างกวนหยานก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้นมา“พวกเขาไม่ใช่เธอ! เธอเป็นผู้หญิงที่โจวโฮ่วหลงผู้นี้ตามหา!”โจวโฮ่วหลงค่อนข้างที่จะหยิ่งผยอง ชายผู้นี้โกรธขึ้นมาร่างกายของซ่างกวนหยานสั่นขึ้นมาเล็กน้อย แววตาของเธอปรากฏความอึดอัดใจออกมา ราวกับจดจำบางสิ่งได้ แต่ในไม่ช้าเธอก็หัวเราะกับตัวเอง “ลืมมันไปซะ คุณมันไม่มีดีอะไรเลย ถ้าจะให้เชื่อเรื่องที่น่าสงสัยในโลกนี้ ฉันก็เชื่อลมปากของผู้ชายไม่ได้อยู่ดี โจวโฮ่วหลงพวกเราหยุดกันตรงนี้ โอเคนะ? นี่คุณยังไม่โตใช่มั้ย ผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่แล้วเท่านั้นที่จะให้หญิงชราผ่านทาง!”“เมื่อต้องเผชิญกับความรัก ไม่มีใครเป็นผู้ใหญ่ได้หรอก”โจวโฮ่วหลงไม่ถูกคำพูดโน้มน้าวของซ่างกวนหยานชักจูง เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ถือช่อกุหลาบในมือ และพูดว่า “หยานหยาน ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งเถอะ พวกเรา
