งฉันก็ยังช่วยนายได้”“โอ้ ไปกับฉันงั้นเหรอ? แต่ฉันไม่มีเวลามาขี้เกียจด้วยหรอกนะ”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา“ฉันคิดถึงชีวิตตัวเองหลังจากที่ไม่ต้องกังวลกับเรื่องต่างๆ บางครั้งมันก็เป็นการฝ่าฝืนความขี้เกียจเหมือนกัน”หลี่ฟ่านฟ่านบิดขี้เกียจ แล้วพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “แล้วหลังจากนั้นฉันก็จะเอาแต่ขี้เกียจ และฉันก็ไม่อยากตายด้วย”“ดี งั้นเธอก็มากับฉัน”ฉินเฉาไม่ได้คิดอะไรมากมาย “เธอใช้มนต์เคลื่อนย้ายได้มั้ย? พวกเราต้องกลับไปที่เมืองซู่หนาน”“เอาจริงๆนะ ขึ้นเครื่องบินกันเถอะ”หลี่ฟ่านฟ่านยักไหล่ “อย่ามองเหมือนว่าฉันไม่อยากทำสิ ถึงแม้ว่าฉันจะขี้เกียจเกินไปที่จะใช้มัน แต่หลักๆก็เป็นเพราะที่นี่มีบาเรียที่พระเจ้าทิ้งเอาไว้ ถ้าไม่ใช่ม้วนกระดาษหลบหนี มนต์เคลื่อนย้ายต่างๆจะถูกปิดกั้นทั้งหมด ถ้าไม่เชื่อนายก็ลองดูได้”เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ฟ่านฟ่าน ฉินเฉาก็ลองใช้วิชาเคลื่อนย้ายของแมงมุมพิษเก้าเร้นลับทันที และมันก็ถูกปิดกั้นอย่างที่ว่าไว้จริงๆ“งั้นพวกเราก็นั่งเครื่องบิน…..”“นายไปซื้อตั๋วนะ ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะไปต่อแถว”“ฉันไปเองก็ได้ เข้าใจแล้วว่าเธอขี้เกียจ!”เมื่ออยู่กับคนขี้เกียจ ฉินเฉาก็ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ในขณะนั้นฉินเฉาก็ถอนหายใจออกมาด้วยอารมณ์ ถ้าเสี่ยวไป๋อยู่ก็คงดี ไม่ว่าเรื่องอะไรเธอก็สามารถจัดการด้วยตัวเองได้ทั้งสองคนซื้อตั๋วกลับบ้านเกิด แล้วนั่งอยู่บนเครื่องบินคราวนี้ฉินเฉาซื้อตั๋วชั้นเฟิร์ส
