งต่างก็พากันโกรธแค้น จนอยากจะขึ้นไปฆ่าราศีพฤษภ จอห์นด้วยตัวเอง“ดูเหมือนความคิดของเขาจะถูกกัดกร่อนไปด้วยความมืดเสียแล้วช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารจริงๆ”ท่าทีของอาร์กัสราวกับไม่โกรธเคืองอะไร แต่เขาดูเสียใจมาก เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าของเขาออกมาเช็ดน˺าลายบนใบหน้า พร้อมกับส่ายหัวแล้วถอนหายใจอย่างหนัก “ดูเหมือนว่าจะมีเพียงการปลดปล่อยร่างกายของคุณเท่านั้น ที่จะทำให้วิญญาณของคุณกลับสู่อ้อมกอดของพระเจ้าและกลับมาสู่สงบได้อีกครั้ง แล้วคุณจะได้รู้ว่าพระองค์ทรงรักคุณมากขนาดไหน”“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”เหล่าผู้คนด้านล่างตะโกนขึ้นมาเป็นเสียงเดียวกัน“ฆ่าฉันสิ!”ใบหน้าของจอห์นไม่ปรากฏความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย“พระสันตะปาปาจะต้องมาแก้แค้นให้ฉันแน่!”“เตรียมพิพากษาเขาซะ!”อาร์กัสส่ายหัวด้วยความเสียใจ ราวกับว่าเขากำลังโศกเศร้าไปกับความหลงผิดของจอห์น เขาโบกมือให้เทวทูตที่มีปีกคู่หนึ่งอยู่ด้านหลังให้ก้าวเข้ามา ในมือของเทวทูตถือดาบสั้นสีขาวเงิน ซึ่งเป็นดาบแห่งเทพ“เจ้ามนุษย์โง่ ฉันจะพิพากษาแกซะ”“ถุย! อย่างแกจะทำอะไรได้!”จอห์นพูดออกมาอย่างเหยียดหยามมุมปากของเทวทูตกระตุก ใบหน้าก็พลันดูมืดครึ้ม “วางใจเถอะฉันจะทำให้แกตายด้วยความทรมานเอง”เมื่อพูดจบ เขาก็ถือดาบสั้นเดินไปหาจอห์นอย่างช้าๆ เสียงด้านล่างก็พลันดังขึ้นมาเรื่อยๆ ราวกับว่าทุกคนกำลังรอคอยให้จอห์นถูกประหารชีวิตฉินเฉารู้ดีว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างแม้ว่าจะไม่มีความรู้สึกใดๆกั
