“อย่าดีกว่า พ่อกลัวว่าลูกจะไปทิ้งชีวิตไว้ที่นั่น”หลวงพ่อมาเลโรส่ายหน้า พูดขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย“หลวงพ่อ!”สีหน้าของฉินเฉาดูเย็นชาขึ้นมา “วันนี้ฉันต้องเจออาร์กัสให้ได้ ถ้าคุณคิดจะขวางทาง ฉันคงมีแต่ต้องบังคับคุณเท่านั้น”หลังจากนั้นในมือของฉินเฉา ก็ปรากฏกระบี่สีขาวเปล่งประกาย“ฉินเฉา… ลูกคิดจะทำอะไร?”เมื่อมาเลโรยังคงยืนยันคำเดิม ฉินเฉาก็เอื้อมมือออกไป ทันใดนั้นเอง ร่างของแม่ชีที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พุ่งเข้าไปหาเขา มือของฉินเฉานั้นวางอยู่บนคอของแม่ชีผมสีทองผู้นี้“หลวงพ่อ! ช่วยฉันด้วย!”แม่ชีหวาดกลัวและร้องออกมา ใบหน้าของเธอดูลนลาน“ฉินเฉา อย่าทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้!”หลวงพ่อตกใจ เขาไม่คิดว่าฉินเฉาจะใช้ไม้นี้“ถ้าหลวงพ่อพาฉันไปนครวาติกัน ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีก”ฉินเฉาหาทางแก้ปัญหาเรื่องนี้ไม่ได้ ถ้าเขาไม่รีบแก้ไขเรื่องนี้ หัวใจของเขาก็เหมือนถูกแขวนเอาไว้ถ้าเพื่อซูจี แม้ว่าเขาจะต้องกลายเป็นปีศาจ เขาก็ยอม“ทำไมลูกถึงเป็นอย่างนี้ไปได้”หลวงพ่อมาเลโรถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า “ที่พ่ออยู่ที่นี่ก็เพื่อลูก”“หลวงพ่อไม่ควรทำเพื่อฉัน” ฉินเฉาส่ายหัว แล้วพูดขึ้น “แต่ควรจะช่วยชีวิตคนผู้นี้แทน”“เขาพูดออกมาได้ยอดเยี่ยมทีเดียว”เวลานี้ แม่ชีผมสีทองที่อยู่ในเงื้อมมือของฉินเฉา ก็ยิ้มออกมา“เธอยิ้มอะไร?”ฉินเฉารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง“ฉันยิ้มให้กับความโง่ของแกไง มนุษย์”ทันใดนั้น แสงสีทองก็ปะทุขึ้นในดวงตาของแม่ชี “พระสันตะป
