ต้องมาเห็นภาพพวกนี้”นี่คือเด็กสาวที่ชีวิตมีแต่การไปโรงเรียน การต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ ช่างเป็นอะไรที่โชคร้ายจริงๆฉินเฉายิ้ม ยื่นมือออกไปวางไว้บนหน้าผากของหลี่นา“เด็กดี หลับซะนะ ตื่นขึ้นมาแล้วจะดีเอง”หลังจากพูดจบ หลี่นาก็พลันรู้สึกถึงความง่วงที่รุนแรง หนังตาเปิดไม่ขึ้น ไม่นานก็หลับไปเห็นหลี่นาถูกฉินเฉาทำให้หลับไป ซูจีก็ถามขึ้น“นายทำอะไรหลี่นา?”“ลบความทรงจำเรื่องนี้ของเธอทิ้งไป”ฉินเฉามีวิชาลบความจำอยู่แล้ว จึงใช้มันได้ทันที“ลบความจำ…..”ไม่รู้ทำไม อยู่ๆ ซูจีก็พลันตัวสั่น “ฉันคิดว่าวิธีนี้ออกจะป่าเถื่อนเกินไป”“แต่สำหรับเธอ นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว”ฉินเฉายักไหล่ “อย่างน้อยก็สามารถลืมเรื่องไม่ดีพวกนี้ไป”“แต่ถ้ามีบางคนลบความทรงจำของนายไปล่ะ ทำให้นายลืมสิ่งที่ไม่อยากจะลืม นายจะมีความสุขมั้ย?”ซูจีที่อุ้มฉินอิงอยู่ถามขึ้นฉินเฉาพลันอ้าปากค้างเขามักจะคิดอยู่เสมอว่าในสมองของเขา เหมือนลืมบางสิ่งไปตอนแรกเขาไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าคือเรื่องของหู่หลี่ลี่ แต่ถึงเขาจะรู้ แต่ว่าเขาก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดี
