วพวกเธอก็แค่อายุ 1 ขวบเอง“ที่แท้พี่ใหญ่ฉินก็มีลูกแล้ว….. แม่ของเด็กคือ พี่ซูจี?”หลังจากหลี่นาพูดออกมาก็รู้สึกว่าตัวเองสร้างปัญหาแล้วเพราะเธอเห็นว่าหน้าของซูจีพลันกลายเป็นหดหู่ ส่วนฉินเฉาก็กลายเป็นกระอักกระอ่วนน้อยๆ“แม่ของหนูชื่อเฉินชิง อยู่บนเขาซูซาน!”ฉินอิงพูดถึงหม่าม๊าของตนด้วยท่าทางภูมิใจ “แต่พี่ซูจีเป็นแม่เล็กของเสี่ยวอิง เป็นคนสำคัญ!”ความน่ารักของฉินอิงช่วยละลายบรรยากาศอึดอัดลงฉินเฉาไม่ต้องทำอะไร มีลูกสาวที่รู้ความอย่างนี้ เรื่องทุกอย่างในโลกก็กลายเป็นเรื่องง่ายๆ และเป็นโลกที่มีความสุขเขาอาจไม่ใช่พ่อที่ประสบความสำเร็จที่สุด แต่ว่าเขาคือพ่อที่มีความสุขที่สุด“ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกัน เสี่ยวอิงหิวแล้วไม่ใช่เหรอ”ฉินเฉาอุ้มฉินอิงเดินเข้าไปในโรงแรม พี่น้องซูและหลี่นาก็ตามหลังไปแต่อสิดี้และเจอกลับยืนอยู่ห่างๆ พวกเขาเห็นคนทั้งหลายเดินเข้าไปแล้ว แต่พวกเขาไม่กล้าเข้าไป สองคนนี้กลัวฉินเฉาจนขึ้นสมอง“ยินดีต้อนรับค่ะ กี่ท่านคะ?”หลังจากเข้ามา พนักงานก็เข้ามาต้อนรับทันที“สี่ นับลูกสาวฉันด้วยเป็นห้า”ฉินเฉายกห้านิ้วขึ้นมา“ค่ะ เชิญทางนี้ค่ะ”พนักงานพาฉินเฉาและพวกเดินขึ้นไปชั้นสาม แล้วพาไปนั่งในห้องส่วนตัวติดหน้าต่างห้องหนึ่งเพราะว่ายังไม่ถึงเวลาอาหาร คนก็เลยยังไม่เยอะเท่าไหร่ และอาหารของที่นี่ หลักๆ ก็จะเป็นอาหารทางตะวันตกฉินเฉากับพวกพากันสั่งอาหาร พนักงานก็พูดแนะนำอย่างอบอุ่น“ท่านคะ จะลองรับหมูย่า
