เฉากำลังจะปลอบลูกสาวของตน แต่ไม่คิดว่าฉินอิงจะพูดอีกคำออกมา“มันต้องอร่อยแน่ๆ”เขาพ่ายแพ้ลูกสาวทันทีหลี่นาไม่พูดอะไร แต่เมื่อมองไปยังเด็กสาวคนนี้ ท่าทางเหมือนเธอกำลังหิวมาก“ทุกท่าน นี่คืออาหารซิกเนเจอร์ของทางร้าน”เชฟวัยกลางคนยิ้มให้พวกฉินเฉา “ไม่ทราบว่านอกจากจานนี้แล้วต้องการอะไรอีกมั้ยครับ?”“ไม่ต้อง แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ”ฉินเฉาพูดอย่างเกรงใจ“ของน้อยแค่นี้จะเพียงพอกับความโลภของพวกคุณได้ยังไง”เชฟวัยกลางคนยังไม่จากไป แต่ยังคงยืนอยู่ เขาหัวเราะและพูดออกมาว่า “อาหาร เงิน สาวสวย….. และอีกหลายๆ อย่าง ล้วนแต่เป็นสิ่งที่มนุษย์อย่างพวกเราต้องการไม่ใช่เหรอ”ยิ่งฉินเฉาฟังมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่เข้าท่า เจ้าหมอนี่คิดว่าตัวเองกำลังสอนอยู่หรือไง?“ขอบคุณ แต่ว่าแค่นี้พวกเราก็พอแล้วจริงๆ”ฉินเฉาบอกซ˺า “นายไปได้แล้ว พวกเราจะทานอาหาร”“ฉันคิดว่ามันไม่พอหรอก ยังห่างจากคำว่าพอเยอะ!”เชฟอ้าปาก เผยให้เห็นเขี้ยวคมๆ ท่าทางน่ากลัวอย่างมาก “มันไม่พอต่อความโลภของพวกเรา พวกเราปรารถนาไม่หยุด ความต้องการของคนไม่มีที่สิ้นสุด!”“แกเป็นใคร!”ฉินเฉารู้สึกว่านี่ไม่ใช่คำพูดที่เชฟควรจะพูด“หึหึ ฉันเป็นใครไม่สำคัญ ที่สำคัญคือแกกำลังจะตาย!”เชฟชักมีดสองเล่มจากรถเข็นออกมาแกว่ง ทำให้เห็นประกายคมๆของมีดได้อย่างดี “มอบชีวิตของแกมาเติมเต็มความปรารถนาของฉันซะ!”ท่าทางที่ดุร้ายของเชฟทำให้แขกที่กำลังทานอาหารอยู่ตกใจ พวกเขาไม่กงไม่กินมันแล
