“ไม่ทราบว่าประมุขฉินขอพบฉันที่พันธมิตรปีศาจ ต้องการอะไร?”หู่ชิงพาฉินเฉามายังห้องออฟฟิศของบาร์ ตรงหน้าทั้งสองคนมีกาแฟร้อนๆ สองแก้ววางอยู่ สภาพแวดล้อมในห้องนี้เหมาะในการพูดคุยอย่างมาก“ก็ไม่ได้มีอะไร….. ที่จริงแล้วก็มีเรื่องต้องรบกวนประมุขหู่”“ไม่ต้องเรียกฉันว่าประมุขหู่หรอก”หู่ชิงยิ้ม “ฟังแล้วมันขัดๆ หูยังไงไม่รู้ ประมุขฉินเรียกฉันว่าหู่ชิงก็พอ”“หู่ชิง… ก็ได้ งั้นคุณก็เรียกผมว่าฉินเฉาก็พอ”ฉินเฉาเป็นคนประเภท ถ้าคุณให้เกียรติผม ผมก็จะให้เกียรติคุณเช่นกันถ้ามีคนพูดจาถ่อยกับฉินเฉา ฉินเฉาก็จะพูดจาถ่อยกับคนคนนั้นเช่นกันดังนั้นจึงมีบางคนคิดว่าฉินเฉาเป็นคนบ้า แต่ที่จริงแล้วฉินเฉาเป็นคนง่ายๆ“คุณนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ”หู่ชิงยกกาแฟขึ้นดื่ม เธอดื่มกาแฟด้วยท่าทางที่งดงามและเป็นธรรมชาติอย่างมาก ผู้หญิงคนนี้ดูแล้วยังอายุน้อยอยู่เลย ไม่เหมือนคนที่เป็นแม่คน“ชมเกินไปแล้ว ที่จริงแล้วผมก็เป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง”ฉินเฉาสุภาพ เขาคิดว่าถ้าพูดเข้าเรื่องเลยมันจะดูอึดอัด ดังนั้นคุยเรื่องอื่นกันก่อนก็ดี“ใช่แล้ว หู่ชิง… เอิ่ม นี่ฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ผมเรียกคุณว่าพี่สาวหู่แล้วกัน”“ไม่ต้องหรอก เรียกหู่ชิงนี่แหละดีแล้ว”“ก็ได้… คือผมมีเรื่องอยากจะถามคุณ”“ถามมาได้เลย”หู่ชิงใช้ช้อนคนกาแฟเบาๆ“หู่หลี่ลี่เป็นลูกสาวของคุณจริงๆ เหรอ?”“แน่นอน เรื่องนี้ฉันรับประกันได้”หู่ชิงไม่รู้ว่าทำไมฉินเฉาถึงถามเรื่องนี้ หรือว่าความทรงจำเขากลับ
