แต่อยู่ในกำมือของข้า! ทุกวันต่างพากันเข้าแถวส่งลูกอมให้ข้ากิน”เพี๊ยะ!เฉินชิงฟาดเข้าที่ก้นของลูกชายไปอีกทีหนึ่ง จนฉินอี้ร้องออกมา“เจ้ายังมีหน้ามาพูดอีก! ศิษย์หลานของแม่วิ่งมาฟ้องแม่พร้อมน˺าตาเต็มหน้าทุกวัน! ครั้งหน้าถ้าเจ้ากล้าไปตอแยบุตรีของผู้อื่นอีก แม่จะตีก้นเจ้า! อย่าได้ริอาจเจ้าชู้เหมือนพ่อของเจ้า ได้ยินที่แม่พูดมั้ย!”“ได้ยิน…..”ฉินอี้ตอบด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ขณะที่ในมือรับระฆังควบคุมพืชพันธุ์จากมือมารดาตนมาแกว่งเล่นจนเกิดเสียงดังกังวาน“ครั้งนี้คิดอยากจะลงเขาแอบไปหาพ่อเจ้าสินะ?”“ไม่ใช่ ข้าแค่มาเดินเล่นเท่านั้น”ฉินอี้ปฏิเสธอย่างดื้อด้าน ไม่อย่างงั้น ถ้าเขาตอบว่าจะแอบลงเขาไปหาพ่อ เขาจะต้องถูกแม่ตีแน่ๆ“ไม่ใช่จริงๆ เหรอ?”“ไม่ใช่จริงๆ!”ฉินอี้ส่ายหัวราวกับกลองป๋องแป๋ง“งั้นทำไมเจ้าไม่ไปทางอื่น ทำไมถึงต้องใช้ทางลงเขาด้วย? เจ้าก็รู้ว่ามีเพียงทางนี้เท่านั้นถึงจะมีถนนลงไปยังตีนเขา แล้วทางเส้นนี้ก็มีสัตว์ประหลาดที่มีจิตวิญญาณอยู่มากมาย เป็นบททดสอบความแข็งแกร่งของเหล่าศิษย์ ถ้าแค่สัตว์ประหลาดพวกนี้ยังผ่านไปไม่ได้ ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะลงเขาไป”“พวกสัตว์ประหลาดพวกนั้นไม่คณามือข้าหรอก!”ฉินอี้ชู้กำปั้นน้อยๆ ของตนขึ้นแล้วพูดเพี๊ยะ!ฉินอี้ถูกฝ่ามือนี้ของเฉินชิงตีจนมีน˺าตาไหลน้อยๆ“ครั้งหน้าห้ามมาที่นี่อีก!”“หม่าม๊า ข้าผิดไปแล้ว…..”“ดูจากความใจกล้าของเจ้า แม่รู้ว่าเจ้าต้องคิดไปตามหาพ่อแน่ๆ!พ่อของเจ้ามั
