ล่นไปก็ไม่ได้หรอก นอกจากว่าคนกลุ่มนี้จะเป็นสัตว์ประหลาดแต่ความคิดกับความจริงมันต่างกัน เสียงติ๊งใสๆ ดังมาสองครั้งติดทำให้ตัวเถ้าแก่ต้องหลั่งน˺าตาออกมาเป็นสายทันทีทั้งสี่คนถือตุ๊กตาสี่ตัวเตรียมจากไป ซูเฟยก็พลันเอ่ยปากขึ้น“ดูท่าจะสนุก ฉันเล่นด้วยคน”เธออยากจะเล่นด้วย เห็นน้องสาวเล่นท่าทางสนุก จึงเอ่ยปากออกมา“ไม่ ไม่ ฉันปิดร้านแล้ว วันนี้ปิดแล้ว! พวกเธอคิดว่าฉันทำการกุศลหรือไง ปล่อยฉันไปเถอะ ร้านฉันเป็นร้านเล็กๆ เอง!”เถ้าแก่ร้องออกมาทันที ไม่คิดจะให้คนพวกนี้เล่นอีกวันนี้เขาเจอกับสัตว์ประหลาดกลุ่มหนึ่งเข้าจริงๆ“ฮิฮิ สี่ตัวก็พอให้เสี่ยวอิงเล่นแล้ว”ฉินอิงมีความสุขที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย ท่าทางน่ารักของเธอ ทำให้ทุกคนชอบเธอโดยไม่ต้องคิดดูได้จากฉินเฉา ซูจี หรือซูเฟย ต่างก็ค่อยๆ รวมตัวกัน เพื่อเอาใจเด็กน้อยคนนี้แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ลูกสาวสุดฉลาดคนนี้ก็ได้ช่วยไม่ให้คนเป็นพ่ออย่างเขาพบเจอกับหายนะที่ต้องเผชิญ ช่างเป็นลูกสาวที่ดีจริงๆ“เอ่อใช่ ลูกรัก แล้วฉินอี้พี่ชายหนูเป็นยังไงบ้าง?”ฉินเฉาแน่นอนว่าไม่ลืมลูกชายคนนั้น“พี่ชาย เสี่ยวอิงเกลียดพี่ชายที่สุด!”ฉินอิงเบ้ปากอย่างไม่พอใจ “พี่ชายเอาแต่รังแกเสี่ยวอิง ชอบต่อสู้ไม่ว่าจะพี่สาว พี่ชาย คุณลุง คุณป้าบนเขาซูซาน ล้วนแต่ถูกเขาจัดการจนหมด พวกเขาพากันเรียกพี่ชายว่าเด็กดื้อ เรียกเสี่ยวอิงว่าเด็กดี”“เสี่ยวอิงน่ารักที่สุด!”ซูจีให้เจรับหน้าที่ดูแลตุ๊กตาสองตัว
