็นอันตราย”“อ่า?”……………………..“โอ้ ไม่มีใครตามมาแล้ว!”ที่ตีนเขา เขาซูซาน เด็กน้อยอายุประมาณหนึ่งปี เสี่ยวฉินอี้ที่ซ่อนอยู่หลังหิน มองไปรอบๆ ไม่เห็นใครตามมาก็ตบมืออย่างพอใจ“ฮ่าๆ ๆ ในที่สุดก็หนีพ้นสักที ครั้งนี้ฉันต้องลงจากเขาไปให้ได้!ทำไมเสี่ยวอิงลงเขาได้แต่ฉันลงไม่ได้กัน ฉันก็อยากไปเหมือนกัน!”หลังจากพูดจบ สองขาน้อยๆ ก็วิ่งลงไปข้างล่างภูเขาแต่ในตอนนี้เอง ต้นไม้ใหญ่ใกล้ๆ พลันเปล่งเสียงเศร้าๆ ออกมา“นี่สหายตัวน้อย ได้โปรดหยุดก่อน”“หือ?”เสี่ยวฉินอี้หันไปรอบๆ มองไปยังต้นไม้ใหญ่ เขาแหงนหน้ามอง เมื่อเทียบกับต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ เขาเป็นราวกับกิ่งไม้เล็กๆบนเปลือกไม้มีรอยย่นค่อยๆ ขยับช้าๆ เหมือนกับเป็นตาและปากกิ่งก้านรอบด้านขยับไปมา พร้อมกับเปิดปากพูดขึ้นว่า “สหายตัวน้อยเจ้ามาจากเขาซูซานอย่างงั้นเหรอ?”“ใช่แล้ว เจ้าเรียกเรานายน้อยไว้ทำไม?”บนเขาซูซานมีพลังวิญญาณเข้มข้น ทำให้นก ปลา แมลงหลายชนิดกลายเป็นมีวิญญาณ เรื่องนี้ฉินอี้ไม่ใส่ใจ“สหายตัวน้อย เจ้าลองเดาดูสิว่าข้าอายุเท่าไหร่?”“เจ้าอายุเท่าไหร่เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”ฉินอี้เป็นพวกใจร้อนโดยไม่ต้องคิด นี่เป็นนิสัยเจ้าปัญหาที่สืบทอดมาจากฉินเฉา “วิญญาณน่าตาย มีอะไรก็รีบพูดมา หยุดเรานายน้อยไว้ทำไม!”“สหายตัวน้อยอย่าได้กังวล”จิตวิญญาณต้นไม้เปิดปากพูด “ถ้าเจ้าเดาถูก ข้าจะให้สมบัติกับเจ้า”“โอ้? สมบัติ?”ฉินอี้เริ่มสนใจ มองไปที่วิญญาณต้นไม้ “สมบัติอะไร ลองบอกมาให้ฟ
