เอี๊ยดดดด……เสียงโรลเลอร์โคสเตอร์หยุดลงในที่สุด ซูเฟยเคลื่อนกายลงจากเครื่อง สองขากลายเป็นอ่อนยวบ โชคดีที่ฉินเฉาช่วยพยุง ทำให้ไม่ทรุดลงไป“พี่ พี่แพ้แล้ว!”ซูจีพูดกับพี่สาวของตนอย่างมีความสุข “ในพวกเรา นอกจากพี่แล้ว ไม่มีใครร้องสักคน!”“พะ พวกสัตว์ประหลาด?”ซูเฟยมีท่าทางไม่อยากจะเชื่อ เล่นโรลเลอร์โคสเตอร์ ทำไมคนพวกนี้ไม่กลัวหรือว่าร้องเลยสักคน?“ฮิฮิ ชัดเลยว่าพี่ขี้ขลาด!”ซูจีไม่ได้บอกพี่ของตนว่าพวกเขาล้วนแต่เป็นกลุ่มของผู้ฝึกตน“อย่าลืมเรื่องที่ตกลงกันไว้ด้วยล่ะ พี่ต้องทำตามคำขอของฉัน”“คำขออะไร รีบพูดมา”ซูเฟยรู้ความคิดของน้องสาวของตนดี“ฮิฮิ ไม่จำเป็นต้องพูดตอนนี้ แต่ว่าคำขอนี้ ถ้าฉันพูด พี่ต้องทำมันด้วย!”“วางใจเถอะ ฉันไม่ใช่คนกลับคำพูด”ซูเฟยโบกมือ“โอ้ พวกเราไปนั่งอันนั้นกัน!”ซูจีชี้ไปที่ค้อนใหญ่ตรงหน้าที่ส่ายไปมาไม่หยุด แล้วพูดขึ้นบนค้อนนั้นมีที่นั่ง บนที่นั่งมีกลุ่มคนที่กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งยามเมื่อค้อนแกว่งไปมาฉินเฉาพูดในใจ ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ฝึกตนแล้วเล่นของพวกนี้ เขาคงกลัวจนไม่กล้าลืมตาแน่ๆ น่ากลัวเกินไปแล้ว นี่มันออกจะท้าทายขีดจำกัดของตนเกินไป“ไม่! ไม่!”ซูเฟยรีบพูดทันที “ให้ฉันพักก่อน เพิ่งจะเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์มาฉันหมดแรงแล้ว นี่เธออยากจะฆ่าพี่ตัวเองหรือไง?”“เอาล่ะ เราจะไม่เล่นพวกเครื่องเล่นหนักๆ ก่อน….. งั้นพวกเราไปหาเครื่องเล่นอะไรที่มันผ่อนคลายแทน ดีมั้ย?”“เล่นอะไร…..”ซูเฟยเหงื่อ
