“ฉินที่รัก นายจะมาราชอาณาจักรเพื่อเยี่ยมเรามั้ย?”หน้าเครื่องบิน องค์หญิงน้อยแห่งราชอาณาจักร เอลิซ่า ถามฉินเฉา“ไปเยี่ยมเธอทำอะไร ทุกวันฉันยุ่งจะตาย”ฉินเฉาปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด“ฉินน่าตาย! นายมันคนเลว!”เอลิซ่ากระทืบเท้าอย่างขัดใจ“ฉันไม่เคยพูดว่าฉันเป็นคนดี”ฉินเฉายักไหล่“น่ารังเกียจ!”องค์หญิงน้อยพลันกอดฉินเฉา จากนั้นก็หมุนตัวเดินขึ้นเครื่องบินในจังหวะที่เดินขึ้นเครื่องบินนี้ น˺าตาของเธอก็ได้ไหลออกมาแม้ว่าเวลาที่ใช้กับฉินเฉาจะไม่นาน แต่กับชายชาวจีนผู้แข็งแกร่งคนนี้ ได้ประทับอยู่ในใจของเธอโดยที่ไม่อาจลบเลือน“คุณฉิน ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในวันนั้น ราชวงศ์จะจดจำความดีและมิตรภาพจากชาวจีนไปตลอดกาล”สมิธจับมือกับฉินเฉา พร้อมกับพูดขอบคุณอีกครั้ง“ดูแลองค์หญิงให้ดีด้วยล่ะ”ฉินเฉาและเอลิซ่าได้อยู่ด้วยกันหลายวัน เหมือนเขาไม่อาจตัดใจกับสาวน้อยชาวต่างชาติคนนี้ได้แต่ความรู้สึกนี้ไม่จำเป็นต้องสานต่อ“ฉินที่รัก ฉันจะคิดถึงนาย!”ในเวลานี้เอง หัวเล็กๆ ของเอลิซ่าก็โผล่หัวมาจากประตูห้องโดยสาร พร้อมกับโบกมือลาและพูดกับฉินเฉา“ไว้เจอกัน…..”ฉินเฉาเห็นเอลิซ่าที่น˺าตาอาบสองแก้มก็ทำใจร้ายต่อไม่ได้ จึงโบกมือและพูดกับเธอ“ฮึก…..”เอลิซ่าทนไม่ไหว วิ่งลงมาจากเครื่อง กอดฉินเฉาพร้อมกับร้องไห้เสียงดัง“ฉิน นายต้องมาหาเราที่ราชอาณาจักรให้ได้นะ”พูดจบ เธอก็หยิบเหรียญตราส่งมอบให้กับฉินเฉาเมื่อสมิธเห็นเหรียญตราอันนั้น ก็พลันตกใจ“เ
