ิ้ม “ในที่สุดก็เป็นแม่คนแล้ว เมื่อนึกถึงตอนนั้นก็นานมากจริงๆ”“โอ้ พวกเราไม่ได้เจอกันมาสองปีแล้ว”ชิอิงนึกถึงเรื่องในอดีตแล้วถอนหายใจออกมา เธอก้มตัวลงอุ้มเด็กน้อยบนพื้นไว้ในอ้อมแขนแล้วพูดว่า “เสี่ยวอ้าย จำคุณลุงได้มั้ย?”เด็กน้อยดูดนิ้วตัวเอง เอียงหัวมองฉินเฉา แม้ว่าจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แต่ก็ยังยิ้มแย้มอารมณ์ดี“เสี่ยวอ้ายคงจำฉันไม่ได้หรอก”ฉินเฉามองไปที่เด็กน้อยอย่างเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก หลี่เสี่ยวอ้ายคือวิญญาณเด็กสาวที่เขาช่วยไว้ตอนลงไปช่วยเหลียวชาชาในนรกเมื่อตอนนั้น“อืม เหมือนว่าเธอจะจำเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ได้”ชิอิงพยักหน้า “แต่เป็นอย่างนี้ก็ดี ความทรงจำน่ากลัวพวกนั้นไม่มีอะไรน่าจำ ฉันหวังว่าเสี่ยวอ้ายจะเป็นเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป เติบโตอย่างมีความสุข ไม่ต้องไปพัวพันกับเรื่องพวกนั้นอีก”“อืม”ฉินเฉายื่นมือออกไปจับแก้มนุ่มๆ ของหลี่เสี่ยวอ้าย “แต่ว่าเธอเป็นเด็กน่ารักนะ”
