าดนี้ แล้วคนจะหันมามองมากขนาดนี้ได้ยังไง! เรารู้ว่าในเซี่ยงไฮ้ตอนนี้มีชาวต่างชาติอย่างเรานับไม่ถ้วน! แค่ชาวต่างชาติมันคงไม่ดึงดูดความสนใจคนขนาดนี้! ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอ!”“ต่อให้พระองค์จะตรัสอย่างนั้น พวกเราก็ยังต้องทำเหมือนเดิม”หลิวจางยักไหล่ “ยิ่งกว่านั้น คุณสมิธก็คงไม่ปล่อยให้พระองค์ทำอย่างนั้นเหมือนกัน”“สมิธ!”องค์หญิงน้อยไม่พอใจ แค่คิดว่าการที่ตนมาเซี่ยงไฮ้พร้อมกับคนเยอะขนาดนี้ ก็หมดอารมณ์ที่จะเที่ยวเล่นแล้ว“สมิธ นายอยู่ไหน!”“อยู่นี่ครับ องค์หญิง!”ชายในชุดสูทสีดำอายุประมาณ 30 ปี ผมแดงพร้อมกับเคราบนหน้าพลันกระโดดออกมาจากพุ่มหญ้าหนา ขณะที่ในมือถือไอศกรีมวานิลลา“องค์หญิง ไอศกรีมได้แล้วครับ!”เขาส่งไอศกรีมให้กับเธอ“ขอบคุณ สมิธ”แม้ว่าปากองค์หญิงน้อยจะขอบคุณ แต่เธอไม่ได้ยื่นมือออกไปรับไอศกรีม “แต่ว่าเราไม่มีอารมณ์จะกินแล้ว”“โอ้?”สมิธพลันยื่นมือออกมาสัมผัสหน้าผากขององค์หญิงน้อยทันทีแม้ว่าการกระทำนี้จะเหมือนไม่เคารพ แต่เขาได้เห็นองค์หญิงน้อยโตมาตั้งแต่เกิด ทั้งยังในฐานะหัวหน้าทีมผู้ดูแลของเธอ ดังนั้น สามารถพูดได้ว่าสมิธคนนี้นั้น เป็นยิ่งกว่าพ่อขององค์หญิงน้อยนี้เสียอีกระหว่างทั้งสอง มีสายสัมพันธ์ที่ลึกล˺าต่อกัน“องค์หญิง หรือว่ามีอะไรที่ทำให้พระองค์ไม่พอใจอย่างงั้นเหรอครับ?”“ดูคนพวกนี้สิ เราไม่พอใจมากๆ เลย!”องค์หญิงน้อยหมายถึงหลิวจางกับพวก “ทำไมเราจะไปไหนแต่ละทีต้องมีคนคุ้มกันมากกว่าสิบ
