อายจริงๆ พอดีโรงแรมของเรามีเรื่องนิดหน่อย วันนี้จึงขอปิดชั่วคราว แต่ว่ายังไงก็ตาม ผู้อำนวยการฉินของเราบอกว่าขอเลี้ยงมื้อนี้ ดังนั้นพวกท่านจึงไม่ต้องจ่ายค่าอาหาร วันนี้รับรองไม่ค่อยดีเท่าไหร่ กระผมต้องขอประทานอภัยจากทุกท่านอย่างสูง”เมื่อคนที่กินอาหารไปแล้วได้ฟังว่ามื้อนี้ไม่ต้องจ่าย ก็พากันลุกเดินจากไปทันทียิ่งกว่านั้น ฝั่งตรงข้ามยังเป็นถึงประธานของต้าฟากรุ๊ป พวกเขาไม่อาจตอแย ดังนั้น ภายใต้การแนะนำของเด็กเสิร์ฟ อย่างรวดเร็ว ทุกคนก็พากันเดินออกจากห้องอาหารไป กระทั่งหยางลี่ที่แอบตามมาดูยังช่วยไม่ได้ต้องถูกพาออกไปในห้องอาหารขนาดใหญ่ ทันใดนั้นก็เหลือเพียงฉินเฉาและพวกฟางไป่ชวนที่กำลังตกตะลึงคำพูดของผู้จัดการเมื่อกี้นี้ พวกเขาได้ยินอย่างชัดเจนเขาเรียกเจ้าหนูนี่ว่าอะไรนะ? ผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการฉินอย่างงั้นเหรอ?“ผู้อำนวยการฉิน ต้องการให้บอกพวกพี่ชวนมาคุยธุระด้วยมั้ยครับ?”ผู้จัดการเข้ามายืนอยู่ข้างหลังฉินเฉาและถามขึ้นอย่างระวัง“โอ้!”ฉินเฉาถลึงตาใส่เขา “ฉันและพ่อตาจะคุยธุระกัน เรียกเขามาทำอะไร! ให้มาสับคนเหรอ!”“เอ่อ…..”สีหน้าผู้จัดการน่าเกลียดเล็กน้อย “แต่ แต่ว่าผมรายงานพี่ชวนไปแล้ว…..”“เชี่ย…..”ฉินเฉาถูจมูกอย่างขัดใจ เขาแค่อยากจะบอกฟางไป่ชวนว่าเขามีเงิน ไม่ได้อยากจะทำให้เขากลัว……ขณะที่กำลังคุยกันนี้ ม่านกั้นอัตโนมัติของโรงแรมก็ถูกดึงเปิดออกกลุ่มคนในชุดสูทสีดำเดินเรียงหน้ากันเข้ามา ใบหน้าแต่
