ือซื่อเจิ้งคังที่ยื่นออกมาหาฟางเหวินพร้อมกับเขย่าอย่างแรง “คุณเองเหรอนายน้อยซื่อ! ยินดีที่ได้พบ คุณนี่ช่างหล่อและดูฉลาดจริงๆ!”“ขอบคุณ ชมเกินไปแล้ว”ซื่อเจิ้งคังดึงมือกลับ พร้อมกับสะบัดเบาๆ ด้วยความเจ็บ จากนั้นก็เอามือมาถูมือของตน ขณะที่สีหน้าดูสงบ แต่ก็ปกปิดความรังเกียจไว้ไม่มิดหยางลี่ที่แอบดูอยู่ที่มุม อดไม่ได้แสยะยิ้มออกมาเวลาคุณลุงทำอย่างนี้ทีไร ฝั่งตรงข้ามเป็นต้องได้รับความลำบากประจำ“เชิญ เชิญนั่ง…..”ซื่อเจิ้งคังพยายามทำให้ตัวเองเป็นปกติ จากนั้นก็ผายมือเชิญคนทั้งสองนั่งลง“เหวินเหวิน… ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าเธอมีแฟนแล้ว”“ใช่ พ่อแม่ของฉันไม่ได้บอกคุณมาก่อนเหรอ?”ฟางเหวินรู้ว่าตัวเองต้องร่วมเล่นละครด้วย เธอจับมือฉินเฉาอย่างรักใคร่ แล้วพูดว่า “ฉันและฉินเฉาคบกันตอนอยู่มหาลัย เพราะว่าตอนนั้นกำลังเรียนอยู่ ก็เลยไม่ได้บอกพ่อกับแม่ พี่ใหญ่ซื่อ ครั้งนี้ต้องรบกวนให้คุณเลี้ยงข้าว น่าอายจริงๆ”“หึหึ เหวินเหวินไม่ต้องเกรงใจ”ซื่อเจิ้งคังโบกมือ แล้วพูดว่า “ฉันมาไกลจากเมืองหลวงเพื่อที่จะมาพบหน้าคู่หมั้นของฉัน แม้ว่าเหวินเหวินจะมีแฟนแล้วก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่ว่ามีคำกล่าวที่ว่า สาวงามย่อมต้องมีบุรุษมารุมล้อมหรอกเหรอ”ซื่อเจิ้งคังพูดอย่างนี้ทำให้ฟางเหวินรู้สึกอึดอัดเห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะยอมแพ้ที่จะได้ตัวฟางเหวิน“พูดถูก”ฉินเฉาพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันรู้ว่าเมียของฉันเป็นคนสวย มีผู้ชายหลายคนมาชอบ แต่ว่านั่
