“คุณลุง… เธอ เธอคือแฟนคุณลุงเหรอ?”หยางลี่มองไปที่ซ่างกวนหยาน พร้อมกับมองสำรวจเธอด้วยท่าทางไม่เชื่อ แม้ว่าเธอจะสวย แต่เธอกลับคิดว่าคนคนนี้ไม่ใช่แฟนของคุณลุงถ้านี่คือแฟนคุณลุง ตัวเธอคงจะไม่รู้สึกผิด“ซ่างกวนหยานพอได้แล้ว ไม่ต้องแสดงอีกแล้ว…..”ฉินเฉาเอามือถูจมูก พูดด้วยท่าทางอึดอัด“แฮ่ม นายก็เป็นอย่างนี้อยู่เรื่อย”ซ่างกวนหยานเอามือกอดอก เชิดคางขึ้น มองมาที่ฉินเฉา“หลังจากได้แล้วก็ทิ้ง ไม่สนใจกันอีก”“ฉัน ฉันไปได้เธอตอนไหน?”ฉินเฉาคิดว่าเธอพูดถึงตัวเอง“ไม่ใช่นายเหรอ แล้วเป็นใครกันล่ะ?”ซ่างกวนหยานพิสูจน์คำพูดของตัวเองโดยการไปยืนกอดหลิวจางจากข้างหลังแล้วพูดว่า “งั้นฉันขอถามนาย นายไม่ได้ติดต่อฉันกับจางจางนานแค่ไหนแล้ว?”“นี่ นี่…..”ฉินเฉาพูดในใจ ก็นานแล้ว แต่มันเกี่ยวอะไรกัน“นายก็รู้ว่าจางจางของเราอยู่บ้านทุกวัน คอยให้บางคนโทรหา รอคอยเหมือนกับหญิงสาวที่รอคนรัก”“ไสหัวไปเลย ซ่างกวนหยาง เธอนั่นแหละที่เป็นหญิงสาวที่รอคนรัก! เสียงละเมอของเธอตอนเรียกชื่อฉินเฉาดังจนเพื่อนร่วมงานทุกคนได้ยินกันหมด!”“หลิวจาง นี่ฉันกำลังช่วยเธอนะ เธออย่ามาพังเวทีฉันสิ!”“เหอะ!”สองเพื่อนสนิทเริ่มทะเลาะกันแล้วเมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์นี้ ฉินเฉาทำได้เพียงยักไหล่“โอ้ ดูเหมือนว่าฉินเฉาของพวกเราจะไม่ดิ้นรนเลยนะ”ซ่างกวนหยานเหมือนจำเรื่องสำคัญได้ จึงผลักหลิวจางแล้วพูดขึ้น“เรื่องนี้เธอยังจำได้อยู่เหรอ”หลิวจางกลอกตา“เอาล่ะ หยุดเล่
