ให้หลุดออกไปได้“ใครไปลวนลามคุณกัน”ฉินเฉารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มันจะมากเกินไปแล้ว“ไม่ได้ลวนลามอย่างงั้นเหรอ แกขยับเข้ามาหาฉันชัดๆ! จะบอกให้นะ ถ้าแกไม่ยอมขอโทษฉันคนนี้! เรื่องในวันนี้ฉันไม่ยอมจบง่ายๆ แน่”“ฝันไปเถอะ”ฉินเฉายิ้มดูถูก “ตาของฉันคงบอดถ้าไปลวนลามคุณ”“ฉันจับได้คาหนังคาเขาแกยังคิดจะไม่ยอมรับอย่างงั้นเหรอ!”ทั้งสองคนทะเลาะกัน คนรอบๆ ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์“โอ้ ไม่คิดเลยว่าท่ามกลางคนเยอะขนาดนี้จะมีคนลวนลามกันด้วย”“โอ้ สังคมทุกวันนี้เสื่อมลงทุกวัน”“ดูเหมือนรสนิยมของสหายคนนี้จะหนักไปหน่อยนะ ทั้งยังมีนิสัยชั่วร้ายอีก! คนไม่มีแฟนก็อย่างนี้แหละ!”เรื่องที่เกิดขึ้นตรงนี้ทำให้ยามพากันตกใจยามหลายคนพากันแหวกฝูงคนเข้ามาพร้อมกับถามทั้งสองคน“มีเรื่องอะไรกัน อย่าได้สร้างปัญหาในนี้ ถ้าอยากจะเสียงดัง ก็กลับไปเสียงดังที่บ้าน”“เจ้านี่ลวนลามฉัน มาจับมันไปเลย!”ผู้หญิงคนนั้นยังคงจับฉินเฉาไว้ไม่ปล่อย พร้อมพูดกับยามพวกนั้นยามหลายคนพากันมองมาที่ฉินเฉาด้วยสายตาซับซ้อน ฉินเฉาสามารถอ่านสายตาพวกเขาออกว่า นี่นายมีรสนิยมแบบนี้เหรอ…..“โปรดอย่าได้กล่าวหาคนอื่น”ฉินเฉาที่ใจเย็น ทันใดนั้นก็ปัดมือพี่สาวอ้วนคนนี้ออก แล้วพูดว่า“ฉันมีแฟนแล้ว”“ใช่ ฉันเป็นแฟนของเขา!”หยางลี่ที่กอดเอวฉินเฉา เงยหน้าขึ้นจากหน้าอกของเขาแล้วพูดขึ้นหลิวจางและซ่างกวนหยานต่างมองหน้ากัน จากนั้นก็พากันส่ายหัวฉินเฉาคนนี้ แต่ละครั้งที่เจอล้วนแต่มีสาวง
