“เธอเข้าไปเถอะ ฉันไม่เข้าไปด้วย”ที่หน้าบ้านของหยางลี่ ซื่อย่าเชียนโบกมือ ขณะที่ยืนอยู่ที่รถ“อืม ผมจะทำให้หยางลี่ดีขึ้น”ฉินเฉารู้ว่าแม่คนนี้กำลังกลัวที่จะเจอลูกสาวของตนในตอนนี้ เขาพยักหน้าให้กับซื่อย่าเชียน ส่งท่าทางให้เธอคลายกังวล จากนั้นก็เปิดประตูเดินเข้าไปในบ้านนี่เป็นครั้งที่สามที่ฉินเฉาเข้ามาในบ้านหลังนี้ทางเดินอยู่ตรงนี้ ห้องนั่งเล่นอยู่ตรงนู้นแต่ว่าเขาไม่ได้สัมผัสกับความอบอุ่นเหมือนสองครั้งก่อนหน้าบางที อาจเพราะไม่มีสาวน้อยเจ้าเล่ห์วิ่งเข้ามาหา พร้อมกับหยอกล้อตน ขณะที่ตนต่างหาข้ออ้างฉินเฉาถอดรองเท้า เปลี่ยนมาใส่สลิปเปอร์ ขณะเดียวกัน จมูกของเขาก็อดทำท่าทางสูดดมขึ้นมาไม่ได้ไม่ใช่แล้ว ทำไมในห้องถึงมีกลิ่นเลือด?คิ้วของเขาขมวดมุ่น ในใจเกิดสังหรณ์ไม่ดีเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะใส่สลิปเปอร์ เขาวิ่งเท้าเปล่าเข้าไปในห้องจากนั้นก็ตามกลิ่นเลือดตรงไปที่ห้องน˺าในห้องน˺า กลิ่นรอบๆ ของมันอบอวลไปด้วยกลิ่นเลือดที่สดใหม่ฉินเฉามีท่าทางตกใจ เขาเห็นร่างหยางลี่ที่เต็มไปด้วยเลือดกำลังนอนจมอยู่ในอ่างน˺าร้อน ข้อมือขวาของเธอมีรอยกรีดของมีด เลือดไหลออกมาจากแผลนั้น ไหลรวมกับน˺าจนเป็นสีแดง“หยางลี่!”ฉินเฉาร้องออกมาด้วยความตกใจ รีบพุ่งเข้าไปหา ตอนนี้เขาไม่ได้สนใจเรื่องผู้หญิงผู้ชายอะไร รีบเข้าไปดูแผลที่ข้อมือเล็กของหยางลี่ร่างที่นอนอยู่ในอ่างน˺าร้อนสีเลือดเต็มไปด้วยแผล นางเงือกน้อยหยางลี่ที่เหมือนจะไม่หายใจเธอย
