“พวกเราไม่ควรเริ่มแต่แรก”“ไม่ ไม่…..”“หยางลี่ เธอใจเย็นๆ นะ”ฉินเฉารู้ว่าตอนนี้ต้องทำเป็นใจร้ายเขามีความสัมพันธ์กับหญิงสาวหลายคนแล้ว เขาไม่อาจมีเพิ่มอีกหยางลี่ยังเด็ก หลังจากนี้ยังมีชายหนุ่มอีกมากให้เธอเลือก ถ้าเขาและเธออยู่ด้วยกัน มันจะเป็นการเสียเวลาของสาวน้อยนางนี้เท่านั้น“คุณลุงไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉันเลยเหรอ?”หยางลี่สะอื้นถาม“ถ้าบอกว่าไม่ก็คงจะเป็นการโกหก”ฉินเฉามองเข้าไปในตาหยางลี่ เช็ดน˺าตาให้เธอเบาๆ แล้วพูด “แต่ความรู้สึกกับปัจจุบันมันไปกันไม่ได้ กลับไปใช้ชีวิตของเธอเถอะนะหยางลี่ เราไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน”“ไม่เอา ไม่เอาอย่างนี้…..”หยางลี่ร้องไห้อย่างหนักฉินเฉาหันหน้าไปมองแม่ของหยางลี่“คุณป้า คุณวางใจเถอะ หลังจากนี้ผมจะไม่ติดต่อหยางลี่อีก ผมเป็นหนี้ตระกูลหยางของคุณ หลังจากนี้ถ้าคุณป้ามีเรื่องอะไรให้ผมช่วยให้โทรหาผมได้เลย”ซื่อย่าเชียนมองไปที่ฉินเฉาที่มีสีหน้าจริงจัง ปากเปิดขึ้นน้อยๆเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่พูดออกมาแต่หลังจากที่ฉินเฉาประกาศออกมา เขาก็แกะมือของหยางลี่ออกจากนั้นก็เดินออกจากบ้านไป“คุณลุง!”หยางลี่ยืนขึ้น วิ่งไปที่ประตู แต่ที่ประตูกลับไม่มีร่างของฉินเฉาอยู่เธอกอดประตูไว้ ร้องไห้ออกมาเสียงดัง ท่ามกลางความมืด ร้องเรียกชื่อของเขาไม่รู้ว่าฉินเฉาจะได้ยินเสียงเรียกของเธอมั้ย“เอาล่ะ ลี่ลี่ เข้ามาเถอะ…..”ซื่อย่าเชียนยืนอยู่ข้างหลังลูกสาวเธอ พร้อมกับดึงลูกสาวเธอแล้วพูดขึ้น“หน
