่างนี้ก็เพื่อตัวลี่ลี่เอง…..”“นี่เป็นแค่ความคิดของคุณฝ่ายเดียว”ฉินเฉาโบกมือ พร้อมกับปฏิเสธคำนี้ของเธอ แล้วพูดว่า “คุณคิดว่าชีวิตแบบที่คุณคิดเป็นชีวิตที่ลี่ลี่ต้องการงั้นเหรอ? เธออยากจะไปที่เมืองหลวงจริงๆ?”เมื่อได้ยินคำนี้ ซื่อย่าเชียนก็เงียบไป มองมาที่ฉินเฉาแล้วพูดขึ้นว่า“ฉันคิดว่าเธอต้องเข้าใจฉัน”“คุณคิดจะเอาความคิดของคุณยัดเยียดให้กับลี่ลี่สินะ”ฉินเฉาพูดโดยไม่ไว้หน้า “ในเมื่อวันนี้เรานั่งอยู่ที่นี่ ผมก็มีคำที่จะพูดโดยไม่ปิดบังคุณ พี่สาวเชียน ผมรู้ว่าหลายปีมานี้คุณต้องเหนื่อยมามาก เพื่อที่จะเลี้ยงดูลี่ลี่ แต่ว่าลี่ลี่ก็มีชีวิตของตัวเอง ถ้าคุณบังคับเธอนั่นจะทำให้เธอเกลียดคุณ”“ฉันเข้าใจ…..”สีหน้าของซื่อย่าเชียนซีดขาว เธอถอนหายใจ เอนหลังพิงเก้าอี้แล้วพูดว่า“แต่สังคมทุกวันนี้โหดร้าย ฉันไม่อยากให้ลูกสาวของฉันต้องมีชีวิตที่ขมขื่น”“คืออย่างนี้นะพี่สาวเชียน”ฉินเฉายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “ผมเชื่อว่าถ้าทั้งสองคนที่ไม่มีอะไร ได้เริ่มสร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยตัวพวกเขาเอง มันก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง”“เสี่ยวฉิน เธอไม่เข้าใจ”ซื่อย่าเชียนโบกมือ “ฉันและพ่อของลี่ลี่เคยมีช่วงที่ไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน มันเป็นช่วงที่ยากลำบากอย่างมาก”“พี่สาวเชียน ผมก็มีวันแบบนั้นเหมือนกัน”ฉินเฉาหมุนแก้วไวน์ที่ว่างเปล่าของตน แล้วพูดว่า “แฟนคนแรกของผม เพราะว่าผมจน ไม่มีเงินแม้แต่จะจ่ายค่าเช่าบ้าน เธอจึงทิ้งผมไปกับคนรวย”“เอิ่ม เสี่
