“ตอนยังเด็กฉันได้เรียนวิธีทำอาหารของหลายๆ ประเทศน่ะค่ะ”ซื่อย่าเชียนพูดอย่างอายๆ “ไม่รู้ว่าจะถูกปากอาจารย์ฉินหรือเปล่า”“แน่นอนครับ แน่นอนอยู่แล้ว”ฉินเฉาพูด “ผมกินแต่อาหารจีนมาตลอด ไม่คิดว่าวันนี้จะโชคดีได้กินอาหารตะวันตก คิดแล้วช่างเป็นบุญปากจริงๆ”“คุณมีบุญปากจริงๆ นั่นแหละอาจารย์!”หยางลี่พูด “วันนี้ช่างเป็นโชคของคุณจริงๆ ฮึ่ม!”ความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเด็กสาวทำให้หน้าผากของฉินเฉาถึงกับผุดเหงื่อขึ้นมา“ลี่ลี่ อย่าพูดเหลวไหล”ซื่อย่าเชียนคิดว่าหยางลี่กำลังพูดถึงเรื่องอาหาร เมื่อเห็นฉินเฉามีท่าทางกระอักกระอ่วน จึงรีบดุลูกสาวของเธอออกไปคำหนึ่ง“แฮ่ม”หยางลี่ไม่สามารถบอกแม่ของตนได้ว่าวันนี้ลูกสาวของเธอเกือบจะถูกอาจารย์คนนี้กิน เธอทำได้เพียงกระแอมออกมา พร้อมกับเริ่มหยิบมีดและส้อมขึ้นมา เตรียมสนุกกับมื้ออาหารที่แม่ของเธอเป็นคนทำฉินเฉาคิดว่าฝีมือการทำอาหารของซื่อย่าเชียนดีมาก อาหารพวกนี้ไม่ว่าจะเป็นสีสันหรือว่ากลิ่นของมันล้วนแต่สมบูรณ์แบบ ไม่ต่างไปจากเชฟจากโรงแรมแอนโทนี่เลย“อาจารย์ฉิน เชิญค่ะ”ซื่อย่าเชียนหยิบไวน์แดงขึ้นมา พร้อมพูดกับฉินเฉาอย่างสุภาพ“ขอบคุณครับ ขอบคุณ”ในบ้านของตระกูลฟางแม้จะมีอาหารตะวันตก แต่ว่าเขาก็ไม่ได้กินเพราะมัวแต่ทะเลาะกับเจ้าของบ้านอยู่ส่วนบ้านของซื่อย่าเชียนนี้ แม้ว่านิ้วแทบไม่ได้กระดิกเขาจัดการหั่นสเต๊กเนื้อพริกไทยดำขึ้นชิมด้านนอกดูเกรียม ส่วนด้านในชุ่มฉ˹า รสชาติดี
