ขา ไม่ว่าจะปารีส เวนิส…เมืองที่สวยงามต่างๆ”ขณะที่ซื่อย่าเชียนพูด ในตาของเธอก็ปรากฏความภูมิใจขึ้นเหมือนกับอยู่ระหว่างช่วงหวนรำลึก“ในตอนนั้น ที่ต่างประเทศค่าครองชีพสูงมาก แม้แต่จะกินข้าวในร้านอาหารยังทำไม่ได้ ฉันจึงไปทำงานในร้านอาหาร เป็นคนเตรียมอาหาร ดังนั้น ฉันจึงพอทำอาหารตะวันตกได้บางอย่าง”ได้ฟังเรื่องราวของซื่อย่าเชียน ในใจฉินเฉาก็พูดขึ้นโอ้ เรื่องของเธอเหมือนกับฟางเหวินเลยยังไงก็ตาม ซื่อย่าเชียนเข้มแข็งกว่าฟางเหวิน เธอใจกล้ากว่าเพราะว่าเธอกล้าที่เดินออกจากบ้าน แต่ท้ายที่สุดก็ดูเหมือนจะไม่เป็นที่น่าพอใจเล็กน้อยเธอยังสาว ดูดี แต่สามีก็มาด่วนตายจากชีวิตคนล้วนแต่มีเรื่องผันแปร“พูดเรื่องบ้านของตาอยู่เหรอ…..”หยางลี่ที่กำลังกินทากอยู่นั้น เมื่อได้ยินเรื่องนี้ก็พลันเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ลูกพี่ลูกน้องส่งข้อความมาหาหนู บอกว่าอีกสองวันจะมาถึงเมืองซู่หนาน”“โอ้?”ซื่อย่าเชียนเลิกคิ้ว “คังเอ๋อจะมาเหรอ?”“อืม แต่ว่าหนูไม่ได้ตอบกลับไป”หยางลี่เบะปาก “พ่อเสียไปได้หลายปีแล้ว แต่บ้านของตากลับไม่คิดจะติดต่อแม่ กับพวกเลือดเย็นพวกนั้น หนูไม่อยากจะสนใจ”“ลี่ลี่ อย่าพูดอย่างนั้น”ซื่อย่าเชียนสั่นหัว พูดว่า “แม้ว่าพวกเขาจะไม่สนใจแม่ แต่ยังไงก็ถือว่าเป็นคนของตระกูลซื่อ ถ้าคังเอ๋อมาหาลูก ลูกก็ต้องอยู่เจอเขาเพื่อแม่ ไม่ได้เจอกับเด็กคนนั้นมาสิบกว่าปี ตอนนี้ไม่รู้ว่าโตแค่ไหนแล้ว”ซื่อย่าเชียนถอนหายใจอยู่สองครั้ง
