นให้กว้างขึ้นอีกนิด เพื่อที่จะได้จัดการในขั้นสุดท้ายหยางลี่ก็ไม่ส่งเสียง เธอเหมือนจะยอมรับชะตา ใครใช้ให้เธอไปยั่วคุณลุงก่อนล่ะ แต่ยังไงก็ตาม ตัวเธอยังคงมีความหวังเล็กๆอยู่…..ความหวังเพียงอย่างเดียวก็คือ อยากจะให้คุณลุงทำเบาๆ“หยางลี่ ลูกพาอาจารย์ฉินไปที่ไหนน่ะ?”ในจังหวะแห่งโชคชะตาของพวกเขานี้เอง นอกประตูก็พลันมีเสียงของซื่อย่าเชียนดังมาทั้งสองคนพลันตกใจสะดุ้งโหยงจนลืมทุกสิ่ง หยางลี่ก็พลันหลุดออกจากจินตนาการที่วาดฝัน รีบหันกลับไปพูดกับฉินเฉาเบาๆ ว่า“คุณลุง คุณรีบไปซ่อนเร็ว เร็วเข้า!”ฉินเฉาที่มองไปรอบๆ ก็พูดขึ้นในใจว่า ในห้องนี้จะให้ไปซ่อนตรงไหน“เร็วเข้า… ถ้าแม่มาเจอเข้าล่ะก็ พวกเราสองคนตายแน่!”หยางลี่เหมือนกับหวาดกลัวบางอย่าง ตัวเธอในสายตาของแม่นั้นเป็นลูกสาวที่เชื่อฟังถ้าเกิดให้แม่มาเห็นตนกับคนที่ตนเรียกว่าอาจารย์ทำเรื่องอื้อฉาวกันในห้องของตน ทุกอย่างต้องจบสิ้นดังนั้น ตอนนี้สาวน้อยนางนี้จึงกังวลอย่างมากฉินเฉาวันนี้หดหู่อย่างมาก พูดในใจ วันนี้คงไม่ใช่วันของฉัน“หยางลี่ ลูกอยู่ในห้องเหรอ? แม่เข้าไปนะ”เสียงยิ่งมายิ่งใกล้ ไม่รอให้หยางลี่หาที่ซ่อนให้กับฉินเฉา เสียงเปิดประตูก็ดังเข้ามาซื่อย่าเชียนที่สวมผ้ากันเปื้อน ขณะที่อีกมือถือทัพพี มองมาที่ลูกสาวของตน“ลี่ลี่ ลูกทำอะไร? อาจารย์ฉินล่ะ?”“อ่า?”หยางลี่เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้ฉินเฉาไม่รู้ว่าหายตัวไปอยู่ไหนแล้วคุณลุงคนนี้ เรื่องสู้ว่าร้ายกาจแล้ว
