เฉาอดกลั้นความโกรธไม่ไหว ยื่นมือออกไป ตบเข้าที่บั้นท้ายของหยางลี่“หือ” เสียงที่ดังขึ้นมาทำให้ซื่อย่าเชียนหันมา มองมาที่ทั้งสองคน“เกิดอะไรขึ้น?”“ไม่มีอะไรแม่ พอดีมียุงน่ะ”หยางลี่หน้าไม่แดง ใจไม่เต้น“ฤดูนี้มียุงด้วยเหรอ?”ซื่อย่าเชียนสั่นหัว พูดในใจ หรือว่าอากาศในห้องอุ่นเกินไป จึงได้มียุงเธอหันกลับไป พร้อมกับคิดว่าวันนี้ช่างแปลกจริงๆบางที อาจจะเพราะว่าวันนี้ในบ้านมีผู้ชายอยู่นานแล้วที่บ้านหลังนี้ไม่มีผู้ชายมาเยี่ยม“อาจารย์ฉิน เชิญค่ะ”ซื่อย่าเชียนสลัดเรื่องฟุ้งซ่านทิ้งไป วันนี้เหตุผลหลักคือพูดคุยกับอาจารย์ฉินด้วยเรื่องของหยางลี่ เรื่องอื่นๆโยนทิ้งไว้ข้างๆก่อนเธอพาฉินเฉาเข้าไปในห้องครัวแต่ฉินเฉานั้นได้กลิ่นของอาหารมาแต่ไกลแล้ว“อาหารฝีมือคุณซื่อต้องอร่อยอย่างแน่นอน” ฉินเฉาพูด “ผมได้กลิ่นหอมของมันมาแต่ไกล”“แน่นอนอยู่แล้ว!”หยางลี่ที่อยู่ข้างๆร้องออกมา “อาหารฝีมือแม่จะไม่อร่อยได้ยังไง!มีเพื่อนในห้องที่มาที่บ้าน แทบจะกลืนลิ้นตัวเองลงไป!”“เด็กคนนี้ พูดจาเหลวไหลอยู่เรื่อย”ซื่อย่าเชียนโบกมือ “พูดจาให้เกียรติอาหารหน่อย”“หึหึ วันนี้เป็นโชคของผมแล้ว ที่จะได้กินของดี”ฉินเฉาพูดด้วยรอยยิ้มก่อนที่ทุกคนจะทันได้นั่งโต๊ะ ตาของฉินเฉาก็เกิดประกายแปลกๆเล็กน้อยบนโต๊ะไม่มีอาหารจีนอยู่เลยแต่เต็มไปด้วยอาหารสไตล์ตะวันตกไม่ว่าจะเป็นสเต็กเนื้อพริกไทยดำ, ทากฝรั่งเศส…..เชี่ย ซื่อย่าเชียนจะเก่งเกินไปแล้ว
