รอ?”หยางลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ในสายตาของแม่ ฉันออกจะเป็นเด็กดีเป็นเด็กผู้หญิงใสซื่อที่ไม่รู้อะไร…..”“เธอน่ะเหรอที่ไม่รู้อะไร?”ฉินเฉาอยากจะเอาหัวโขกกำแพง “เธอน่ะรู้มากกว่าฉันอีก!”“คุณลุง ทำไมคุณถึงพูดจาอย่างนั้น”หยางลี่พูด “คุณเป็นอาจารย์ ต้องทำตัวให้มีการศึกษาหน่อย!”“ฉัน ฉันนี่แหละนักศึกษาใหญ่…..”ฉินเฉาไอแห้งๆ ออกมา จากนั้นก็พูดว่า “หยางลี่ เธอไม่ต้องดูแลฉันหรอก ไปช่วยงานแม่ของเธอเถอะ เธออยู่ในครัว แน่นอนว่าต้องยุ่งมาก”“หืม?”หยางลี่ตกใจ เธอหันกลับไปมอง เห็นแม่ของเธอ ซื่อย่าเชียนกำลังเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นมาที่ทางเดินด้วยใบหน้าอบอุ่น“อาจารย์ฉินมาแล้วเหรอคะ มาได้เวลาพอดี ฉันกำลังทำอาหารรีบเข้ามาค่ะ รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวอาหารก็เสร็จแล้ว”“ต้องขอบคุณจริงๆ ครับ สำหรับการดูแลของคุณ”ฉินเฉายิ้มอย่างสุภาพ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้อง
