หลังจากที่พูดคุยกับฟางเหวิน ในที่สุดก็มาถึงคฤหาสน์หลังโตซึ่งเป็นบ้านของเธอ“พี่ใหญ่ฉิน ถึงแล้วค่ะ”มองดูบิวอิคก์ของฟางเหวินที่ค่อยๆ จอดลงตรงหน้าคฤหาสน์หลังโต ฉินเฉาก็เกิดตกใจ“พระเจ้า ฟางเหวิน ครอบครัวเธอรวยขนาดนี้เลยเหรอ”แม้ว่าคฤหาสน์หลังนี้จะไม่อาจเทียบได้กับของเหลียวชาชา แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาที่จะสามารถมีได้“เป็นบ้านของตระกูลของพ่อได้มา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน”ฟางเหวินเหยียบลงบนเซนเซอร์หน้าประตู ประตูเหล็กบานใหญ่ก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆฟางเหวินขับบิวอิคก์ของเธอเข้าไปจอดในคฤหาสน์พื้นที่ในคฤหาสน์หลังนี้ไม่ใช่เล็กๆ ฉินเฉารู้สึกสนใจ ทั้งสวน น˺าพุพร้อมแม้กระทั่งสระว่ายน˺าดูเหมือนว่าครอบครัวของฟางเหวินจะไม่ธรรมดาและแน่นอนว่าถ้าเทียบกับเหลียวชาชาแล้ว ด้อยกว่ามากบ้านตระกูลเหลียวอีกนิดเดียวก็จะกลายเป็นพระราชวังขนาดย่อมแล้ว ในนั้นมีสระว่ายน˺าที่ใหญ่มาก จนแทบจะกลายเป็นทะเลสาบการใช้ชีวิตของพวกคนรวย ต่างกับคนธรรมดาจริงๆ“พี่ใหญ่ฉิน เราไปกันเถอะ”ฟางเหวินจอดรถไว้ใกล้โรงรถ จากนั้นก็พาฉินเฉาเดินออกไป“เมื่อเจอพ่อแม่ของฉัน เป็นธรรมดาที่ต้องทำตัวดี ขอพี่ใหญ่ฉินอย่าได้ล้อเล่นพร˹าเพรื่อ พี่ก็รู้ว่าพ่อแม่ของฉันเป็นพวกหัวโบราณมาก”“รู้แล้ว”ฉินเฉาตบหน้าอก แล้วพูด “ฉันจัดการเอง เธอไว้ใจได้เลย ฉันรับรองว่าจะทำตัวดีๆ”“ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่ฉิน”ฟางเหวินสูดหายใจ จากนั้นก็เดินไปข้างๆ ฉินเฉา จากนั้นก็คล้องแขนฉินเฉาไว
