ล่นกับหานปิงเมื่อกี้นี้ไม่เคยเกิดขึ้นลูกฟุตบอลที่อยู่ตรงหน้าฉินเฉา เป็นเครื่องพิสูจน์เรื่องเมื่อสักครู่นี้“บัดซบ”ฉินเฉาเตะใส่ลูกบอลตรงหน้าลูกบอลกลายเป็นดั่งลูกปืนใหญ่ บินเข้าไปตรงตาข่าย แล้วทะลุตาข่าย ลอยหายไปในอากาศฉินเฉาเดือดดาล เขารู้สึกเหมือนกับมีคนจับจ้องมาที่ตัวเขาทุกฝีก้าว“รอก่อนเถอะ ไว้บิดากลายเป็นอิงเทียนได้เมื่อไหร่ จะเป็นวันโชคร้ายของพวกแก… จ้าวนรกอย่างงั้นเหรอ จะเบลเซบับหรืออะไรก็ช่างรอก่อนเถอะ…..”ฉินเฉาพูดจบก็เดินออกจากสนามฟุตบอลแห่งนี้แต่เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขาจากไป ก็ได้มีเงาหนึ่งปรากฏขึ้นในสนามฟุตบอลแห่งนี้เป็นเฉาหยูที่กำลังถือสมุดเล่มเล็กๆ พร้อมกับกำลังจดบันทึกอะไรบางอย่าง“พวกนรกฝั่งตะวันตกก็เอาด้วยอย่างงั้นเหรอ?”เฉาหยูพึมพำ “แต่ฝ่าบาทคงไม่ปล่อยให้พวกนี้เข้าใกล้อิงเทียนด้วยพลังของฝ่าบาท เจ้าสิ่งมีชีวิตจากนรกพวกนี้ไม่มีทางเอาชนะได้แน่….. แต่ว่าฝ่าบาท ท่านจะปกป้องอิงเทียนจนถึงวันที่เขาเริ่มลงมือกับท่านเลยเหรอ?”เฉาหยูส่ายหัว จากนั้นร่างก็ค่อยๆ หายไปฉินเฉาที่เพิ่งเดินออกมาจากโรงเรียนของหยางลี่ด้วยท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์ ก็พลันมีเสียงมือถือดังขึ้นเขาหยิบขึ้นมาดู เป็นฟางเหวินที่โทรมาฉินเฉาจัดการกับอารมณ์ของตน จากนั้นก็รับสายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ว่าไงฟางเหวิน มีอะไรเหรอถึงโทรมาหาฉัน?”“เอิ่ม… พี่ใหญ่ฉิน พี่ช่วยมารับฉันที่บริษัทหลังเลิกงานได้มั้ย…..”“ได้”ฉินเฉาพยักหน้า “นี่ไม
