ชียนเอาไว้วันหลัง แม้ว่าจะรู้สึกไม่ถูกต้องนัก แต่ก็คงจะไม่เป็นไร“นี่… ฉันเพิ่งไปดูปฏิทินมาอีกครั้ง….. ฉินเฉา ฉันว่าไม่ใช่วันนี้หรอกแต่ว่าเป็นวันพรุ่งนี้!”“หา? จริงเหรอ?”ฉินเฉาพลันยกหินที่ถ่วงในใจออกไปได้“แฮ่ม งั้นวันนี้ฉันจะปล่อยนายไปก่อน” ซูจีเหมือนจะไม่เต็มใจนัก“แต่ว่าพรุ่งนี้นายต้องเป็นของฉัน! ไม่อนุญาตให้ไปทำอะไรที่ไหนทั้งนั้น!”“ครับ ครับ ครับ เข้าใจแล้วครับบอส! วางใจได้ พรุ่งนี้ฉันไม่มีงานอะไรแน่นอน ฉันจะอยู่กับเธอทั้งวันเลย”“งั้นก็แค่นี้แหละ! บาย!”หลังจากที่ซูจีวางสายแล้ว ฉินเฉาก็ถอนหายใจยาว จากนั้นก็ปั่นจักรยานต่อแต่เขาไม่รู้ว่าที่ทางด้านของซูจีนั้น ซูจีกำลังมีท่าทางเศร้าสร้อยวางปฏิทินในมือลงเธอได้ขีดฆ่ากากบาทลงบนรูปหัวใจที่เธอวงไว้ที่วันนี้ จากนั้นก็วาดรูปหัวใจลงในวันถัดไป“เป็นวันนี้ชัดๆ …..”ฉินเฉา เจ้างั่งนั่น แม้แต่วันนี้ก็จำไม่ได้เขาขับรถซอกแซกผ่านการจราจรที่ติดขัดจนมาถึงข้างล่างตึกตระกูลฟางฉินเฉามองไปที่นาฬิกา ตอนนี้ประมาณบ่ายสาม ฟางเหวินใกล้จะเลิกงานแล้ว“พี่ใหญ่ฉิน!”ฟางเหวินร้องเรียก ขณะที่เห็นฉินเฉาตั้งแต่ไกลๆคนที่ชอบใส่เสื้อโค้ตสีดำพร้อมกับขี่จักรยานเก่าๆ มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น“ว่าไงคนสวย อยากจะซ้อนท้ายรถลุงหรือเปล่า”ฉินเฉาจอดรถตรงหน้าฟางเหวิน จากนั้นก็ทำท่าทางอันธพาล เชยคางฟางเหวินขึ้น พร้อมกับพูดหยอกล้อเธอ“พี่ พี่ใหญ่ฉิน… อย่าแกล้งผู้อื่นสิ”ฟางเหวินหน้าแดง เธอทำใจ
