ับไม่สามารถควบคุมเด็กสาวพวกนี้ได้ซะงั้นเขาเพิ่งพูดว่าเริ่มเรียน ประตูห้องเรียนก็มีเสียงดังมาจากนั้น สาวงามที่มีผมสีม่วงก็เปิดประตูเข้ามา พร้อมกับส่งยิ้มให้กับเขา“ขอโทษค่ะอาจารย์ ฉันหานปิงนักเรียนจากห้อง 3 อยากเข้าเรียนวิชานี้ด้วยค่ะ!”เมื่อเห็นหานปิงเดินเข้ามา ฉินเฉาและหยางลี่ก็พากันตาเบิกกว้างฉินเฉาพูดในใจ ทำไมเธอถึงหาเจอ!แต่หานปิงไม่พูดอะไร แต่หยิบมือถือของตนขึ้นมา แล้วส่ายมันตรงหน้าฉินเฉาเห็นข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นก็พลันเข้าใจ บนนั้นเขียนไว้ว่าอาจารย์ใหม่…..เขาอยากจะร้องไห้แต่ไร้น˺าตาแต่ในเมื่อผู้อื่นมาแล้ว เขาจะไล่คนออกไปได้ยังไง?“นักเรียนหานปิง เธอไปนั่งข้างนักเรียนหยางลี่นะ”ในจังหวะนี้ เขาทำได้เพียงให้หยางลี่เป็นคนจัดการหานปิงเอง“ขอบคุณค่ะอาจารย์”หานปิงเดินวางท่าราวกับขุนพลที่รบชนะ ทำให้หยางลี่ต้องกัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชังทำไมแต่ละครั้งต้องถูกยัยนี่ตามก่อกวนอยู่เรื่อย!“เอาล่ะ ตอนนี้เรามาเริ่มเรียนกัน”ฉินเฉาหยิบตะกร้าที่อยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา เพราะว่าต้องผ่าตัดหนู แต่เมื่อเขาเห็นสิ่งที่อยู่ในตะกร้าก็ต้องตกใจ“หือ ทำไมหนูมันตัวใหญ่จัง!”นี่จะโทษเขาที่ตกใจก็ไม่ได้ เพราะว่าในตะกร้ามีหนูตัวเท่าแมวอยู่!“อาจารย์ คุณหยิบผิดแล้ว!”หยางลี่รีบพูดขึ้นมา “นั่นมันสัตว์เลี้ยงของอาจารย์แฟรงค์! หนูชินชิล่า!”“โอ้!”ฉินเฉายังคงกลัว เกือบจะชำแหละหนูตัวใหญ่นี้ซะแล้ว“มันอยู่ในตะกร้าอีกใบ!”หยางลี่ชี้มือไป
