าง สบายดีมั้ย?”เมื่อเอ่ยถึงเฉินชิง โม่เทียนหยาก็พลันโกรธเกรี้ยวขึ้นมา เขาเค้นฟันพูดขึ้นว่า“เจ้าวางใจได้ มีข้าดูแลอยู่ เธอสบายดีมากเลยล่ะ! เจ้าคงยังไม่รู้สินะ ว่าเด็กสองคนของเจ้าได้คลอดออกมาแล้ว!”“อะไรนะ?”เมื่อได้ยินเรื่องของลูกของตน ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสูญเสียเล็กน้อยถ้านับเวลาดูแล้ว เหมือนจะใช่เฉินชิง เธอให้กำเนิดแฝดคู่นั้นจริงๆ?“หึหึ แต่ว่าน่าเสียดาย ที่เจ้าไม่ได้เห็น”โม่เทียนหยาพูดขึ้น “เด็กสองคนนั้นน่ารักมากจริงๆ เพียงแค่พวกเขาไม่รู้ว่าพ่อของตนเป็นคนของเส้นทางปีศาจ ถ้าเกิดรู้เข้า พวกเขาคงอายจนอยากจะฆ่าตัวตายไปเลยล่ะ”“โอ้!”จากคำพูดของโม่เทียนหยา ฉินเฉาไม่เห็นด้วย“อะไรคือฝ่ายธรรมะ อะไรคือเส้นทางปีศาจ?”ฉินเฉายืนเหมือนดั่งหอคอยที่ตั้งตระหง่าน “ประมุขคนนี้ที่ยืนอยู่ที่นี่วันนี้กล้าพูดเลยว่า แม้ว่าข้าจะไม่ใช่คนดี แต่เรื่องที่ทำทั้งหมดล้วนไม่ผิดต่อฟ้า ละอายต่อดิน! ฝ่ายธรรมะของพวกเจ้าที่เอาแต่พูดว่าสังหารปีศาจ พิฆาตอสูร ได้ฆ่าคนบริสุทธิ์ไปเท่าไหร่แล้ว เป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก ช่างน่าขันจริงๆ!”“เจ้ากล้าดูถูกวิถีของข้า!”เพลิงพิโรธของโม่เทียนหยาลุกโชนขึ้น“เจ้ารู้สึกว่าที่พวกเจ้าพูดกันนั้นถูกต้องเหรอ?”ฉินเฉาเบ้ปาก “ฝึกตนมาหลายร้อยปี แต่ไม่มีความคิด ประมุขคนนี้จะบอกเจ้าให้ เจ้าน่ะมันไร้เดียงสาเกินไปแล้ว”“เจ้าบัดซบ!”โม่เทียนชี้นิ้วใส่หน้าฉินเฉาฉินเฉาหางคิ้วกระตุก ยกมือขวาขึ้นมากันไว้ติ๊ง
