หลังจากที่ออกมาจากสนามกีฬา ฟ้าก็เริ่มครึ้มแล้วมีฝนตกลงมาฉินเฉาถอดเสื้อโค้ตอาร์มานี่ คลุมหัวให้กับหยางลี่ตัวเขานั้นไม่เป็นไร น˺าฝนไม่อาจทำให้ร่างกายเขาเปียกได้กลุ่มแฟนคลับกลุ่มหนึ่ง ภายใต้ฝนที่ตกหนัก มองเห็นทางไม่ชัด พากันวิ่งวุ่นรถแท็กซี่ที่จอดรอรับผู้โดยสาร พริบตาก็กลายเป็นที่ต้องการแฟนคลับหลายคนพากันขวางอยู่รอบๆ สนามกีฬา ไม่ได้แท็กซี่ก็ไม่กลับบ้านฉินเฉายังดี เพราะว่าหลิวชวนถือร่มวิ่งเข้ามาหาเขา“พี่ฉินขึ้นรถเร็วเข้า ฝนตกหนักมากเลย!”หลิวชวนมองไปบนฟ้าที่มืดครึ้ม แล้วพูดว่า “ผมดูแล้ว ถ้าเป็นอย่างนี้อาจจะมีลูกเห็บตกลงมา!”หลิวชวนเติบโตที่บ้านนอกมาตั้งแต่เด็ก เรื่องดินฟ้าอากาศเขาถือว่าเป็นที่หนึ่ง“ไปครับ รถมาแล้ว”ฉินเฉาเห็นแลนด์โรเวอร์ 4×4 วิ่งเข้ามาจอดข้างๆ จากนั้นหลิวชวนก็พยักหน้าแล้วพูดขึ้น“คุณลุง พวกเราจะไปเที่ยวต่อเหรอ?”หยางลี่ถามอย่างกระตือรือร้น“ไปส่งเธอกลับบ้าน”คำพูดของฉินเฉาดับฝันของสาวน้อยนางนี้ไป“ฮึ่ม…..”“ฮึ่มทำไม ขึ้นรถเร็ว”ฉินเฉาดึงแขนหยางลี่เดินไปที่รถพร้อมกับหลิวชวนฉินเฉาในตอนนี้มีท่าทางเหมือนผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง เพราะข้างกายของเขามีหลิวชวนคอยตามติด ข้างๆ ก็มีกลุ่มคนของสมาคมต้าฉินในชุดสูทสีดำที่ในมือกำลังยกร่มดำเดินตามฉินเฉา“นั่นใครน่ะ ท่าทางยิ่งใหญ่จริง!”“หรือว่านี่คือแก๊งซานเหลียนจากไต้หวัน!”คนรอบๆ พากันคุยกันบางคนที่ตาดีหน่อยก็จำได้“ฉินเฉา นั่นคือฉินเฉา! ไอดอล!”“ฝนตกหนัก
