่มุมไหน นำกลุ่มที่นั่งอยู่โซน VIP ตบมือพร้อมกับร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกัน“พี่ฉิน ลุยเลย!”เหล่ายามที่อยู่แถวหลังก็เอากับเขาด้วย คำพูดพวกนี้ถาโถมเข้ามาราวกับละลอกคลื่นแฟนคลับกลุ่มหนึ่งมองอย่างสงสัย พูดในใจว่า ยามพวกนี้บ้าไปแล้วจริงๆ!มารดามันเถอะ บิดาได้แต่สละชีพแล้วนี่ไม่ใช่เพลงโบราณสักหน่อย ทำไมจะร้องไม่ได้กัน!เห็นฉินเฉาพยักหน้า เฉินซินก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที เธอส่งไมค์ของเธอให้กับฉินเฉา และมีสตาฟส่งไมค์อีกอันให้เธออย่างรวดเร็วทั้งสองคนต่างมองกันและกัน พร้อมกับเสียงดนตรีที่ดังขึ้นอย่างช้าๆ พวกเขาก็เริ่มร้องออกมา“ฉันเต็มใจจะเปลี่ยนเป็นกิ่งต้นแพร์เพื่อที่จะมีความสุขหัวเราะด้วยใจจริงจนไม่รู้ถึงตอนจบกี่วันเดือนปีที่เลยผ่านฉันรู้แต่คิดถึงรอจนดอกไม้บานและขอบคุณที่คุณยังคงอยู่ในใจฉัน”นี่เป็นชายคนหนึ่งเขียนให้ผู้หญิงคนหนึ่ง แม้ว่าจะอ่อนแอ แต่ก็เป็นเพลงที่ทำให้เฉินซินร้องฉินเฉาและเฉินซินร้องจบ ใต้เวทียังคงเงียบเสียงอยู่นานทุกคนเหมือนกับประหลาดใจ พวกเขาไม่คิดว่าฉินเฉานั้นจะร้องเพลงได้ดีขนาดนี้แต่ในใจฉินเฉากลับเหมือนสับสนอยู่อยู่ๆ เขาก็นึกถึงตอนที่พบกับจิ่วเทียนเซียนเฟยเมื่อวานเหมือนกับว่าความรักที่ข้ามผ่านกาลเวลาหลายพันปี สาวงามที่ยากที่ใครจะเสมอเหมือน จิ่วเทียนเซียนเฟย ตอนที่เห็นเขา นัยน์ตาทั้งสองของเธอ ยังคงเต็มไปด้วยความรักเธอและคนนั้น รอคอยมาหลายพันปีต้องมีความรักแบบไหน ถึงจะต้านทานกาลเวลาท
