วยความดีใจ”“ฉัน ฉัน… ขอโทษ…..”ฉินเฉาพูดได้เพียงคำนี้“ไม่เป็นไร เรื่องนี้ไม่อาจโทษท่าน”จิ่วเทียนเซียนเฟยเช็ดฝุ่นที่ติดตามหน้าฉินเฉาอย่างอ่อนโยน“แต่สักวัน ท่านจะจำมันได้ ยังไงก็ตาม ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”เธอพูดจบ น˺าเสียงของเธอก็เต็มไปด้วยความกังวล “ดูท่านสิตอนนี้อ่อนแอลงมาก ถ้ามีคนมาโจมตีท่านอีกจะทำยังไง”“ฉัน ฉันไม่รู้…..”ฉินเฉาเอามือถูจมูก พูดอย่างอึดอัด“อืม ท่านใส่กำไลเก้ามังกรด้วยเหรอ”สายตาของจิ่วเทียนเซียนเฟยตกลงไปที่ข้อมือของฉินเฉากำไลที่แกะสลักรูปมังกรเปล่งแสงสีทองออกมา“ทำไมเหรอ หรือว่านี่ไม่ใช่อาร์ติแฟคชั้นเซียนอย่างงั้นเหรอ?”“นี่ไม่ใช่อาร์ติแฟคชั้นเซียนธรรมดา เซียนซุนของข้า”จิ่วเทียนเซียนเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับขยิบตาให้ฉินเฉา “ของสิ่งนี้ เป็นสมบัติของท่านในอดีต”“ฉัน ฉันลืมไปแล้วว่าจะใช้มันยังไง…..”จิ่วเทียนเซียนเฟยมีรอยยิ้มบนใบหน้า มองไปที่ฉินเฉาที่เหมือนกับเด็กน้อยที่ไม่รู้วิธีใช้ของเล่น“ไม่เป็นไร ข้าจะสอนท่านเอง”มือของจิ่วเทียนเซียนเฟยบีบเข้าที่กำไลเก้ามังกรเบาๆทันใดนั้น ฉินเฉาก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่มาจากกำไลเก้ามังกรกำไลเก้ามังกรนี้เหมือนกับมีชีวิต วิ่งไปทั่วมือของเขาไม่หยุดไม่นาน กำไลเก้ามังกรก็เปล่งเสียงเด็กผู้หญิงออกมา“นายท่าน ในที่สุดท่านก็ปลุกพวกเราขึ้นมา…..”แสงสีดำเปล่งออกมาจากแหวนเก้ามังกร“แย่แล้ว…..”ในตอนนี้ จิ่วเทียนเซียนเฟยพลันขมวดคิ้วสีดำของเธอ“ข้าลงมาไม่นา
