ว่า “นายท่าน หรือว่าท่านลืมอาหลีไปแล้ว?”“อาหลี?”ฉินเฉาพูดในใจ เชี่ย อาหลีอะไรไม่เคยจะได้ยิน เคยได้ยินแต่ย่าหลี(ลูกแพร์)“นายท่าน คำพูดของท่านทำให้อาหลีเสียใจ”สาวมังกรที่ไม่รู้ว่ามีอายุมากี่พันปี กำลังเช็ดน˺าตาอย่างไม่คาดคิดหยาดน˺าตาที่ไหลออกมาของเด็กสาว ทำให้ผู้คนรู้สึกนึกรัก“ไม่ อย่าร้องไห้…..”ฉินเฉารีบพูดขึ้น “ฉันจำได้ ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะ”“นายท่านหลอกผู้อื่น!”อาหลีเช็ดน˺าตา พร้อมกับบุ้ยปากพูดว่า “เข้าสู่วัฏสงสารจะไปจำอะไรได้ยังไง นายท่านหลอกอาหลีชัดๆ!”“…..”ฉินเฉาร้องเชี่ยในใจ แล้วจะให้บิดาตอบยังไง“อาหลีได้เจอนายท่านตอนนี้ อาหลีมีความสุขมากๆ! นายท่านรู้มั้ยว่าอาหลีแย่งออกมาได้เป็นคนแรก! พี่น้องคนอื่นพากันอิจฉาอาหลีแทบตาย!”“พี่น้องคนอื่น?”ฉินเฉาเอามือถูจมูก แล้วพูดว่า “นอกจากเธอแล้วยังมีอีกหลายคนเหรอ?”“นายท่านลืมหมดแล้วจริงๆ!”อาหลีไม่ร้อง เธอเช็ดน˺าตา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนที่นายท่านไม่อยู่ อาหลีเสียใจ ในอดีต นายท่านเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด ตอนนี้อาหลีไม่รู้ อาหลีรู้แต่ว่าเสียใจ แต่ว่าช่างมันเถอะ พวกเราพี่น้องมีด้วยกัน 9 คน! หลายพันปีมานี้ ทุกวันพวกเราเอาแต่คุยกันเรื่องนายท่าน ไม่นานฉันก็เริ่มเบื่อ จนในที่สุดฉันก็เจอกับนายท่านที่มีชีวิตอีกครั้งฉันมีความสุขจริงๆ!”“มีชีวิต…..”ฉินเฉารู้สึกปวดหัว“นายท่าน หลังจากนี้มีอาหลีคอยช่วย ท่านไม่ต้องกลัวพวกคนไม่ดีแล้ว!”อาหลีพูดจบ เท้าน้อยๆ ของเธอ
