“คุณลุง…..”เมื่อเข้ามาที่เมืองชีเช่อ บ้านหลังที่ 2 หยางลี่ที่ยืนอยู่หน้าประตูสีดำที่มีไฟส่องก็ได้มองมาที่ฉินเฉา แล้วพูดว่า “พรุ่งนี้จะมีคอนเสิร์ตของพี่เฉินซิน คุณลุงไปดูเป็นเพื่อนฉันได้มั้ย?”“อย่าได้ฝัน”ฉินเฉาพูดอย่างเด็ดขาด “ฉันต้องทำงานทุกวัน ไม่เหมือนเธอที่ไม่ต้องทำงาน”“เหลวไหล! ใครว่าฉันไม่ต้องทำงาน!”หยางลี่รีบพูดขึ้น “เมื่อสองวันก่อนฉันเพิ่งไปทดสอบระดับภาษาอังกฤษระดับ 6 มา! คุณลุง ภาษาอังกฤษของคุณอยู่ระดับไหน?”“ฉัน…..”ฉินเฉาพลันพูดไม่ออก เอามือถูจมูกภาษาอังกฤษระดับ 6 บิดาแม้แต่ระดับ 4 ยังไม่เคยสอบในอดีต ระดับภาษาอังกฤษของเขาเป็นอะไรที่เลวร้ายมาก ถ้าให้เขาสอบ เกรงว่าแม้แต่สิทธิ์เข้าสอบก็ยังไม่มี“ฮิฮิ คุณลุง หรือว่าแม้แต่ระดับ 4 คุณก็จะไม่ผ่านอย่างงั้นเหรอ?”หยางลี่เป็นเด็กฉลาด ทันใดนั้นก็ตัดสินใจตอบออกมา“อย่าพูดเหลวไหล ภาษาอังกฤษของฉันออกจะยอดเยี่ยม!”คำพูดนี้ของฉินเฉาพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว“เอิ่ม…..”หยางลี่พลันตะลึงไป เธอคิดว่าเพราะภาษาอังกฤษของคุณลุงไม่ดีจึงคิดจะล้อสักหน่อย ไม่คิดว่าภาษาอังกฤษของคุณลุงจะร้ายกาจขนาดนี้คำพูดประโยคเมื่อกี้ เหมือนกับเจ้าของภาษาพูดเองอย่างไงอย่างงั้น ยิ่งกว่านั้นน˺าเสียงยังน่าฟังอีกด้วยเธอจะไปรู้ได้ยังไงว่าก่อนที่ฉินเฉาจะไปอเมริกา ตัวเขาต้องศึกษาอย่างหนัก รวมกับเขาที่เป็นผู้ฝึกตน ทำให้สมองพัฒนาไปเอง แค่การเรียนภาษาต่างประเทศ เป็นอะไรที
