่เธอพาฉินเฉาเดินผ่านห้องรับแขกเดินตรงไปชั้นสองขณะที่เดินผ่านโต๊ะ หยางลี่ไม่ระวังหรืออาจไม่เห็น ทำให้เท้าของเธอเตะโดนโต๊ะทันใดนั้น แก้วน˺าที่วางอยู่บนโต๊ะพลันตกลงมาฉินเฉารีบยื่นมือไปปิดปากหยางลี่ที่กำลังจะร้องออกมา ขณะที่มืออีกข้างก็ทำท่าคว้าจับไปที่แก้วน˺าที่กำลังตกทันใดนั้น แก้วน˺าที่กำลังตกพลันลอยค้างกลางอากาศกระทั่งน˺าที่หกลงมาก็ม้วนเป็นเกลียว ลอยกลับเข้าแก้วไปจากนั้นมือของฉินเฉาก็ควบคุมให้แก้วลอยกลับไปตั้งบนโต๊ะอย่างมั่นคงหยางลี่ถอนหายใจยาว จากนั้นก็หันไปยกนิ้วโป้งให้กับฉินเฉาคุณลุงของเธอคนนี้ลึกลับจริงๆ!“ขอบคุณค่ะ คุณลุง…..”หยางลี่กระซิบข้างหูฉินเฉาเสียงเบาฉินเฉาโบกมือ เป็นความหมายว่าไม่ต้องใส่ใจ พร้อมกับรีบขึ้นบันไดไปอย่างรีบร้อนหยางลี่ยังคงย่องเบาๆ เหมือนกับขโมย เดินตรงไปที่ห้องนอนบนชั้นสองทั้งสองคนเดินขึ้นบันไดค่อยๆ จนกระทั่งขึ้นมาถึงชั้นสองหยางลี่ชี้นิ้วไปที่ประตูนี้ เป็นความหมายว่านี่คือห้องของเธอฉินเฉาพยักหน้า ขณะที่กำลังจะเข้าไป หยางลี่ก็พลันขวางฉินเฉาไว้“คุณลุง จะเข้าห้องนอนเด็กผู้หญิงอย่างนี้ มันไม่ค่อยดีนะ”เธอโน้มหน้าเข้ามาใกล้ฉินเฉาแล้วพูดเสียงเบาเสียงกระซิบที่มาพร้อมกับลมหายใจ ทำให้ฉินเฉารู้สึกคัน“ฉันไม่เข้าไปหรอกน่า เธอเข้าไปเอามาแล้วกัน”ฉินเฉาถอยออกมาหนึ่งก้าว“ฮิฮิ ผู้อื่นก็แค่ล้อคุณลุงเล่น…..”หยางลี่เดินเข้ามาหนึ่งก้าว กอดเอวฉินเฉาไว้ แล้วพูดว่า “คุณลุงคุณจูบผู้
