ตูม!น˺าใต้เท้าของฉินเฉาพลันสาดกระจายเป็นลอนคลื่นไม่หยุดคลื่นที่ดิบเถื่อนม้วนเป็นวงก่อนที่จะกระจายออกไปจากใต้เท้าฉินเฉากระจายออกไปไม่หยุด จนสุดท้ายก็กระจายไปทั่วแม่น˺าซูเจียงแล้วกระทบเข้ากับตลิ่งฉินเฉาที่กอดร่างหยางลี่อยู่นั้นได้ลอยอยู่เหนือแม่น˺า ใต้เท้าของเขามีกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ที่เปล่งแสงท่ามกลางราตรีที่มืดมิด“เธอนี่มัน บ้าไปแล้วเหรอ!”ฉินเฉามองไปที่หยางลี่ในอ้อมแขน แล้วอดไม่ได้ต้องดุออกมา“ฮิฮิ…..”หยางลี่ที่อยู่ในอ้อมแขนพลันหัวเราะออกมา “ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณลุงต้องมาช่วยฉันแน่ๆ คุณลุง คุณเป็นห่วงฉันใช่มั้ย?”นิ้วของหยางลี่ลูบหน้าอกฉินเฉาอยู่หลายครั้ง“ยัยเด็กน่าตาย ครั้งน่าอย่าเล่นแบบนี้อีก”ฉินเฉารู้สึกหดหู่ คิดในใจ ยัยเด็กนี่บ้าไปแล้วจริงๆเรื่องน่ากลัวอย่างนี้ก็ยังกล้าทำ“คุณลุง… กอดฉันหน่อย…..”หยางลี่ที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉาพูดด้วยน˺าเสียงอ้อนๆ “ฉันชอบกลิ่นของคุณลุง…..”หยางลี่พูดจบก็ใช้ขาทั้งสองข้างหนีบเอวฉินเฉาไว้ พร้อมกับซุกหัวถูกับหน้าอกของฉินเฉาฉินเฉาคิดว่าตัวเขานั้นไม่ได้กอดเด็กสาว แต่เหมือนกับกำลังกอดสัตว์เลี้ยงอย่างพวกแมวมากกว่า“เอาล่ะ เราต้องกลับแล้ว พ่อแม่เธอต้องเป็นห่วงอยู่แน่ๆ”“ฉัน ฉันไม่มีพ่อ…..”หยางลี่มีสีหน้าสลด ฉินเฉาพลันคิดว่าตัวเองนี่ปากมากจริงๆ“แม่ของฉัน เธอ เธอไม่มีปัญหาหรอก…..”ฉินเฉาฟังคำพูดของหยางลี่ ในใจก็ให้รู้สึกสงสัย หรือว่าหยางลี่จะเป็นเด็กคนเดียวในบ้าน?“
