คุณลุง คุณอย่าพูดอย่างนั้นสิ”“บอกมา….. ถ้าไม่บอกฉันจะโยนเธอลงแม่น˺านี่แหละ!”“คุณลุง คุณยอมแพ้แล้วเหรอ?”หยางลี่มองไปที่ฉินเฉาอย่างน่าสงสาร“ยอมแพ้แล้ว”“หืม คุณลุง คุณแพ้ ฉันตาย ฉันจะไปอยู่กับคุณลุง”“พระเจ้า มาช่วยฉันที…..”ฉินเฉาเสียใจอย่างมาก การมาเจอหยางลี่วันนี้ถือเป็นเรื่องผิดหมื่นเปอร์เซ็นต์ท่านย่ามันเถอะ เพื่อครึ่งหลังของชีวิตที่มีความสุขของเล่ยจื่อ แค่จดหมายรักราคา 10 เซ็นต์! เขากลับต้องมายุ่งยากกับบาปรักที่ยากปฏิเสธ!“หยางลี่ ฉันจะให้โอกาสสุดท้ายกับเธอ ถ้าเธอไม่บอกที่อยู่เธอมาฉันจะโยนเธอลงสะพานนี้ และไม่สนใจเธออีก!”“ฮึ่ม คุณลุง ทำไมคุณถึงใจร้ายอย่างนี้…..”หยางลี่เค้นน˺าตาสองสายให้ไหลออกมา แล้วพูดว่า “คุณลืมไปแล้วเหรอ วันนั้นที่อยู่ในมองโกเลีย คุณบอกว่าจะดูแลฉันให้ดี ไม่ทำให้ฉันเสียใจน่ะ”“เอิ่ม? ฉันพูดแบบนั้นไปเหรอ?”ฉินเฉาเอามือถูจมูก เขาจำไม่ได้จริงๆ ว่าวันนั้นพูดอะไรไปบ้าง“แน่นอนสิ!”หยางลี่ตาเป็นประกาย แถมยังรุกหนักขึ้น พูดว่า “คุณพูดอย่างนั้นจริงๆ ฉันจำได้! หรือว่าคุณลุงพูดแบบนี้กับผู้หญิงหลายคน เพราะงั้นจึงลืมใช่มั้ย?”“นี่ นี่…..”ฉินเฉาถูจมูกอย่างอึดอัดใจ เรื่องนี้เหมือนจะเป็นเรื่องจริง…..กับผู้หญิงที่เขาชอบทั้งหลาย เขามักจะพูดคำหวานแบบนี้กับพวกเธออยู่บ่อยครั้งแต่หลังจากนั้น คำพวกนี้ยากที่จะทำจริงๆดังนั้น ฉินเฉาในตอนนี้ไม่กล้าขยับ ทั้งไม่อยากขยับไปไหนหญิงสาวที่เขาต้องรับผิดช