ที่กระโดดลงจากรถ พลางคิดว่าเด็กคนนี้ต้องบ้าแน่ๆสาวน้อยคนบ้าพุ่งไปใกล้ราวสะพานพร้อมกับเกาะราวสะพานโน้มร่างไปข้างหน้า“ซูเจียง ฉันมาแล้ว!”ภายใต้ความมืด หยางลี่ตะโกนเสียงดังน˺าเสียงของเธอก่อกวนยามค˹าคืนจนปั่นป่วน“เชี่ย…..”ฉินเฉาเหงื่ออาบหลัง เลียริมฝีปากที่แห้งผากแล้วพูดขึ้น“หยางลี่ เธอต้องการทำอะไรกันแน่?”“ดูความสวยงามของซูเจียงไง ฉันไม่ได้ดูมานานแล้ว จึงตื่นเต้นไปหน่อย”“หืม?”ฉินเฉาเลิกคิ้ว แล้วถามขึ้น “ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าเธออาศัยอยู่ที่นี่งั้นเหรอ ทำไมถึงบอกว่าไม่ได้เห็นซูเจียงนานแล้วล่ะ?”“ฮิฮิ ปิดคุณลุงไม่ได้เลย”หยางลี่ทำท่าทางน่ารัก ยิ้มแล้วพูดออกมาว่า “ผู้อื่นไม่ได้อาศัยอยู่ที่ถนนเจียงปินหรอก เอิ่ม ที่จริงก็แค่อยากจะให้คุณลุงพาฉันมาดูซูเจียงเท่านั้นเอง…..”“ยัยเด็กคนนี้ กล้าแม้กระทั่งหลอกฉัน!”ฉินเฉาคิดในใจ วันนี้ช่างโชคร้ายจริงๆ ต้องมาถูกสาวน้อยหลอกเล่นซะนาน“คุณลุง คุณโกรธหยางลี่เหรอ…..”เมื่อเห็นฉินเฉามีท่าทางไม่มีความสุข หยางลี่ก็เบะปากเหมือนจะร้องไห้ ขณะที่มองไปที่ฉินเฉาอย่างขลาดเขลา“ผู้อื่นแค่อยากจะอยู่กับคุณลุง… คุณลุงเกลียดฉันเหรอ? คิดว่าฉันน่ารำคาญมากใช่มั้ย?”“ไม่ใช่”ฉินเฉาส่ายหัว แล้วพูดว่า “แต่ว่าครั้งหน้าอย่าได้หลอกฉันอีก ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกหลอก”“รู้แล้ว มันจะไม่มีครั้งต่อไปอย่างแน่นอน”ใบหน้าของหยางลี่พลันมีรอยยิ้มประดับขึ้นทันที พร้อมกับจับแขนฉินเฉาแล้วพูดว่า “คุณลุง
