“คุณลุง คุณลุง เราไปเล่นเกมคอมกัน!”หยางลี่ดึงแขนฉินเฉาเดินออกจากลอสท์ ร้องออกมาว่า “หนูเล่นเกมคอมเก่งมาก ทุกคนเรียกหนูว่าเจ้าแม่แห่งเกมคอม!”“เราน่ะเหรอ?”ฉินเฉาเลิกคิ้ว “วันๆ ไม่ตั้งใจเรียน เล่นแต่เกม”“เจ้าแม่แห่งเกมคอมต่างหาก!”หานปิงที่อยู่อีกด้านแย้งออกมาอย่างไม่ไว้หน้า “ฉันว่าเป็นหน้าหนาแห่งเกมคอมมากกว่ามั้ง”“หานปิง เธอตาย!”หยางลี่ที่ไม่มั่นใจในกำปั้นของเธอ พูดขึ้นว่า “แล้วดูผมสีเขียวของเธอสิ อย่างกับสวมหมวกเขียวอย่างนั้นล่ะ แล้วยังมีหน้ามาพูดกับฉันอย่างนี้อีก!”“อย่างเธอจะไปรู้อะไร นี่เรียกว่าแฟชั่นต่างหาก!”หานปิงลูบผมของเธอ “วันนี้เป็นวันพุธ อยากให้มันเข้ากับวันเลยย้อมผมเป็นสีเขียว ยิ่งกว่านั้น แฮ่ม ฉันไม่กลัวที่จะถูกคนอื่นสวมเขาให้แน่นอนว่าต่อให้เป็นคุณลุงสวมให้ฉันก็ไม่ว่าอะไร”“นี่เกี่ยวอะไรกับคุณลุง!”หยางลี่พูดอย่างโมโห “นี่คือคุณลุงของหนู!”“ ยายขี้งก จะเอาทุกอย่างไว้คนเดียวเลยหรือไง คุณลุงไม่ใช่ของเธอสักหน่อย!”เหมือนหานปิงจะไม่คิดว่าหยางลี่คือคู่ต่อสู้ที่แท้จริง “เด็กกะโปโลอย่างเธอ คุณลุงจะไปชอบได้ยังไง ไม่หัดดูกระจกซะบ้าง!”“หานปิง เธอตายแน่!”หยางลี่สั่นด้วยความโกรธ“เอาล่ะ อย่าทะเลาะกัน ไม่งั้นฉันจะส่งเธอกลับบ้าน”ฉินเฉาปรามขึ้น“ไม่เอา!” หยางลี่พลันรู้สึกกังวลมาก “คุณลุง คงไม่คิดจะทำเรื่องอย่างว่าหรอกใช่มั้ย?”หลังจากพูดจบ เธอก็ส่งสายตาคุกคามให้กับฉินเฉาฉินเฉาหดหู่ใจ วันนี้เขาต
