“……”ฉินเฉาถูกคำพูดที่ใจกล้าของสาวน้อยนางนี้ทำให้พูดไม่ออกเขารู้สึกเหมือนกับถูกหญิงสาวหยอกล้ออยู่เลยทุกคนล้วนเป็นเด็กเหมือนกัน แต่ทำไมหลี่นาถึงได้บริสุทธิ์ราวกับหงส์? แต่เด็กสาวพวกนี้กลับร้อนแรงราวกับวิญญาณ!โดยเฉพาะตอนนี้ฉินเฉาที่มักจะหยอกล้อหญิงสาวคนอื่น มาตอนนี้กลับถูกเด็กสาวตรงหน้าหยอกล้อแทน มันทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนแล้วไอ้คำวิจารณ์ที่ว่า ผู้หญิงดูคล้ายฤดูใบไม้ผลิที่อ่อนแอนั่นมายังไง ดูยังไงเด็กสาวพวกนี้ก็ไม่ได้ดูเหมือนอ่อนแอเลยสักนิด“หานปิง ฉันไม่อนุญาตให้เธอมายุ่งกับคุณลุงของฉัน!”หยางลี่มาขวางตรงหน้าฉินเฉา จ้องไปที่หานปิงที่อยู่ตรงข้าม “เขาเป็นของฉัน ไม่ว่าใครก็ห้ามยุ่ง!”“อย่างงั้นเหรอ!”หานปิงพูดพลางแสยะยิ้ม “อย่าหวงของกินสิ….. มีของดีก็ต้องแบ่งทุกคน”“หัวเธอสิ! วันนี้เป็นวันเกิดเธอ ฉันจะไม่ลดตัวลงไประดับเดียวกับเธอ! แต่ว่าคุณลุงของฉันคนนี้ ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะ!”“ยัยแม่ไก่เอ๊ย!”หานปิงกลอกตาใส่หยางลี่ “ในเมื่อรู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดฉัน งั้นก็ยกให้ฉันวันหนึ่ง ให้ฉันลอง”“เธอ ยัยผู้หญิงคนนี้นี่!”หยางลี่เหมือนหายใจไม่ออก“ผู้หญิงอะไร? จริงๆ เล้ย ทำไมถึงได้เรียกฉันหยาบคายอย่างนี้”หานปิงยื่นนิ้วออกมา เชิดคางของหยางลี่ขึ้น แล้วพูดว่า “ผู้อื่นก็แค่อยากลองทำความรู้จักฉันเพื่อนกับคุณลุงคนนี้เฉยๆ ในสมองเธอนี่มีแต่เรื่องอย่างว่าหรือไง”มองไปที่หานปิงที่ย้อมผมเขียวตรงหน้า ในใจฉินเฉาก็พลันรู้
