“อิงจี๋ หลังจากนี้ให้เจ้าอยู่ในป่าแห่งนี้ ที่นี่มีม่านพลังที่มารดาร่ายไว้ คนนอกไม่สามารถเข้ามาได้”จำได้ว่าครั้งนั้นมารดาพูดกับเธอ ซวนหยวนอิงจี๋เชื่อฟังมารดาตนอย่างมาก เพราะว่าท่านคือกุ่ยซุน นอกจากบิดาแล้ว ไม่มีใครแข็งแกร่งไปกว่าท่านดังนั้น ซวนหยวนอิงจี๋จึงอาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้นับแต่นั้นมา สัตว์ทุกตัวในป่าแห่งนี้อาศัยอยู่ด้วยกัน นอกจากเธอแล้ว ไม่มีใครเข้ามาอีกซวนหยวนอิงจี๋รู้ว่าเธอไม่สามารถออกจากป่าแห่งนี้ เพราะว่าเธอเป็นอันตรายอย่างมาก ทุกคนที่ใกล้ชิดเธอ ต่างประสบกับหายนะที่ยากลำบาก บิดามารดา ต่างมาพบเธอได้เพียงปีละครั้งทุกวันเธอต้องทำแต่กิจกรรมซ˺าๆ อาบน˺าในทะเลสาบ เล่นกับปลาจนกระทั่งวันหนึ่ง มีคนแปลกหน้าได้เข้ามาทำลายความสงบของเธอ“ไม่คิดเลยว่าในภูเขาที่แห้งแล้งและหุบเขาที่ป่าเถื่อนแห่งนี้ จะมีหญิงงามอย่างนี้อาศัยอยู่”ไม่รู้ว่าชายคนนี้มาจากไหน เขาสวมชุดสีดำ ยืนอยู่ริมฝั่ง กะพริบตาจ้องมองมาซวนหยวนอิงจี๋เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงคำที่เรียกว่าอายเธอไปหลบอยู่หลังก้อนหินในทะเลสาบ มองไปที่ชายคนนั้นพร้อมกับถามว่า“เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงเข้ามาที่นี่?”“ข้า? ข้าชื่ออิงเทียน” ชายคนนั้นยิ้ม “ตัวข้าอยากจะไปไหนก็ได้”เขาพูดจบก็ยกเท้า เดินตรงมาที่ทะเลสาบซวนหยวนอิงจี๋ตกใจ เธอตกใจอย่างมาก เหมือนกับลูกกวางที่ตื่นกลัว อยากจะวิ่งหนีไปจากทะเลสาบนี้แต่พลังของชายคนนั้นร้ายกาจมาก เพียงแค่โบกมือเบาๆ ร่างของตนก็ไป
