พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน แสงสีแดงสาดส่องออกมา ทาบร่างของคนเดินเท้า“พระเจ้า…..”อาจารย์ที่อยู่รอบๆ พากันตกใจ ครั้งนี้พวกเขาเชื่อแล้ว ว่าความเร็วในการเรียนรู้ของฉินเฉาเร็วจริงๆ ยูกะเพิ่งจะแสดงท่าหลังมือเล็กไป ตอนนี้ฉินเฉากลับใช้ได้อย่างคล่องมือยูกะนั้น ตอนนี้กองอยู่กับพื้น สักพักไม่อาจเรียกพลังกลับคืนได้เธอรู้สึกเพียงอัศจรรย์ใจแบบสุดๆตัวเธอต้องฝึกอยู่หลายปี ถึงจะใช้หลังมือเล็กได้อย่างคล่องมือขนาดนี้ แต่ชายคนนั้น พริบตาก็เรียนรู้ได้แล้ว เขาเป็นใครกันแน่…..“กลับไปฝึกอีกสิบปีแล้วค่อยมาเจอฉันอีก”ฉินเฉาดึงหญิงสาวขึ้นจากพื้น ตบฝุ่นให้เธอ….. แค่กๆ แน่นอนว่านี่เป็นค่าเสียหายที่ไม่อาจหลบเลี่ยงแต่ยูกะเหมือนจะไม่รู้ ตอนนี้เธอกำลังจมจ่อมกับความพ่ายแพ้ของตน“ฉัน ฉันไม่เชื่อว่าเราจะไม่เจอกันอีก!”ยูกะกัดฟันสีเงินของเธอแล้วพูดกับฉินเฉา“เธอแพ้แล้ว”ฉินเฉายักไหล่ “อารมณ์ของเธอปั่นป่วนแล้ว”“ปั่นป่วน…”ยูกะอ้าปากค้าง ดวงตามีประกายบางอย่างแวบผ่าน “อารมณ์ของฉันปั่นป่วนจริงๆ … ครั้งนี้ฉันแพ้ แต่นายรอก่อนเถอะ ฉันจะกลับมาท้านายอีกแน่!”จากนั้น เธอก็รีบออกจากที่นี่ไปขณะที่เธอจากไป เหล่าผู้ชมไม่มีใครส่งเสียงออกมา“ดูเหมือนว่าการประลองวันนี้จะรู้ผลแล้ว” ฉินเฉาเอามือไพล่หลังยืนอยู่ในลานอย่างภาคภูมิ “พวกเราตำหนักยุทธ์ เป็นสำนักอันดับหนึ่งบนถนนฝึกยุทธ์เส้นนี้”“ดูเหมือนชื่อเสียงของพวกเขาคงจะพุ่งพรวดแล้ววันนี้”“หลังจากนี้ฐา
