ใช่นายมันผู้เชี่ยวชาญด้านสับขาจินเหย่าซานไม่ได้สนใจเท้าที่สับลงมาของฉินเฉา เขาคิดว่ามวยจีนเป็นเพียงท่วงท่าสวยงาม แต่ขาดซึ่งพลังแต่เสียงลมที่แหวกลงมาเข้าหูของเขาดูเหมือนจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิด เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบเขาหลั่งเหงื่อ พร้อมกับถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่คิดปัง!เท้าของฉินเฉาสับลงพื้น ทำให้พื้นถึงกับสั่น จากนั้นก็ปรากฏรอยฝ่าเท้าที่ลึก 3 ชุ่น (2.5 เซน) บนพื้น“สวรรค์…..”ลูกตาของจินเหย่าซานถลนแทบหลุดจากเบ้าเท้าเหยียบพื้นจนเป็นหลุม! นี่เป็นพื้นซีเมนต์นะ! ยิ่งกว่านั้น ถนนเส้นนี้ล้วนถูกปูด้วยอิฐแข็ง! หรือว่าชายคนนี้จะเป็นปรมาจารย์ผู้ฝึกกำลังภายในเหมือนในอดีต?ไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้น กลุ่มเจ้าสำนักชาวจีนที่มุงอยู่ก็ล้วนมีสายตาตกตะลึงในใจของพวกเขานึกไปถึงช่วงที่ประลองกันก่อนหน้าก็พลันเหงื่อแตกซ่กพลังของเท้านี้ โอ้ เชี่ย….ถ้าถูกเตะเข้า ไม่ตายก็นอนเป็นผัก!เมื่อเห็นพลังของเท้านี้ของฉินเฉา จินเหย่าซานก็สะท้านไปถึงตับเขาคิดถึงพลังของเท้านี้ก็อดให้หวาดกลัวไม่ได้ ดังนั้น สองขาของเขาจึงกลายเป็นอ่อนแรงอย่างช่วยไม่ได้“แกไม่โจมตีต่อ งั้นถึงตาฉันแล้วใช่มั้ย?”ฉินเฉาเห็นจินเหย่าซานหยุดเท้าก็อดพูดออกมาไม่ได้“ฉัน ฉัน…..”จินเหย่าซานอยากจะพูดขอยอมแพ้! แต่นี่จะเป็นการทำลายชื่อเสียงที่ยิ่งใหญ่ของเทควันประจำประเทศเกาหลีของเขา! อย่าว่าแต่ข้างหลังเขายังมีอาจารย์จากสำนักอื่นจากหลากหลายประเทศมองดูอยู่พวกเขา
