คำพูดของฉินเฉาจุดความโกรธของทุกคนขึ้นอีกครั้ง วิชาหลากหลายอย่างต่างกระหน˹าเข้าใส่ฉินเฉาการโจมตีนี้ต่อเนื่องไปสิบนาทีจึงหยุดในที่สุด อาจารย์ทุกคนต่างพากันเหนื่อย หมดแรงนั่งลงกับพื้นหอบหายใจฮักๆแขนขาของพวกเขาปวดไปหมดแต่ฉินเฉายังคงยืดกอดอก ยืนอยู่ตรงกลาง มองไปที่อาจารย์พวกนี้“คนที่ร˹าเรียนวิทยายุทธ์ อย่างแรกต้องตั้งใจเรียน”ฉินเฉาพูดต่อ “แม้ว่าวิชายุทธ์ของพวกนายจะดี แต่ความตั้งใจไม่ดีพวกเรามาเปิดโรงฝึก เพื่อให้คนจีนทุกคนได้ฝึกวิทยายุทธ์ แทนที่จะช่วยเหลือกัน แต่พวกนายกลับรังแกกัน สำหรับนักเรียนบางคน ค่าเรียนนั้นแพงมาก แต่กลับต้องมาถูกคนกลั่นแกล้งอย่างนี้ ฉันไม่เต็มใจจะจำกัดพวกนาย หวังจะหาหนทางที่ดีที่สุด สำหรับประธานสมาคมอะไรนั่น พวกเราตำหนักยุทธ์ไม่สนใจ”เขาพูดจบก็เหลือบมองศิษย์พี่ของตน แล้วพูดว่า “ความตั้งใจจริงๆ ของสำนักเรา คือเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับศิลปะป้องกันตัวของจีนไม่ใช่แย่งอาหารของพวกนาย ถ้าพวกนายใจแคบอย่างนี้ก็อย่ามาฝึกเลยวิทยายุทธ์ กลับไปทำนาที่บ้านดีกว่า”จากนั้น เขาก็โบกมือให้กับศิษย์พี่ของตน “ศิษย์พี่ ไปกันเถอะ อยู่ที่นี่ต่อก็ไม่มีความหมาย”“อืม”จ้าวจิงจิงพยักหน้า พร้อมกับเสี่ยวหู่ที่ส่งสายตาเลื่อมใสมาให้จากนั้นก็ออกจากโรงน˺าชานี้ไปด้วยกันจัดการศัตรูโดยไม่ต้องสู้! ครั้งนี้ศิษย์น้องร้ายกาจมาก!“นี่ วิชาที่เจ้าหนูนี่ฝึกร้ายกาจเกินไปแล้ว”หานเล่ยเป็นคนที่ผ่อนคลายที่สุดในนี้ เขา
