สร็จสิ้นแล้วทำไมถึงจะเปิดไม่ได้?”“ผมไม่รู้ เฉาหยูกำลังเจรจากับพวกเขาอยู่”“พวกเราไปดูกัน”ฉินเฉาเห็นซูจีและเฉาหยูอยู่ในกลุ่มคน คนทั้งสองเหมือนกำลังเถียงอะไรบางอย่างกับเจ้าหน้าที่พวกนั้นอยู่“ฉินเฉา นายกลับมาแล้ว?”เมื่อซูจีเห็นฉินเฉาก็รีบโบกมือให้“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”ฉินเฉาพาจ้าวจิงจิงกับพวกเดินเข้าไป พร้อมกับถามเจ้าหน้าที่พวกนั้น“ฉันเป็นผู้จัดการที่นี่ มีอะไรพูดกับฉัน”จ้าวจิงจิงมองไปที่คนที่เหมือนเป็นผู้นำแล้วพูดขึ้น“สำนักของพวกคุณยังทำตามกระบวนการไม่สมบูรณ์ ต้องปิดชั่วคราว”ชายวัยกลางคนที่มีไฝสีดำตรงคางที่เหมือนเป็นหัวหน้าหนีบแฟ้มไว้ตรงรักแร้ มองมาที่จ้าวจิงจิงแล้วพูดออกมา“กระบวนการไหนที่ยังไม่เสร็จ?”จ้าวจิงจิงถาม “ฉันทำทุกกระบวนการแล้ว กระบวนการไหนที่คุณว่ายังไม่เสร็จ ขอฉันดูหน่อย!”“ไม่ต้องไปขอเขาดูหรอก”เฉาหยูพูดขึ้น “คนพวกนี้ตั้งใจมาหาเรื่องพวกเรา”“ทำไม?”จ้าวจิงจิงไม่เข้าใจ “ฉันทำตามที่พ่อฉันบอกทุกอย่างแล้ว เงินก็จ่ายให้แล้ว ทำไมถึงมาหาเรื่องพวกเรา”“สหายท่านนี้พูดไม่ค่อยถูกเท่าไหร่นะ” เจ้าไฝเปิดปากพูด “พวกเราไม่ใช่มาเฟียมาเก็บค่าคุ้มครอง คุณพูดว่าจ่ายเงินให้แล้วได้ยังไง”“ขอโทษ ฉันใช้คำไม่ถูกเอง” จ้าวจิงจิงรีบพูด “แต่เราทำตามกระบวนการทุกอย่างแล้ว วันนี้จะต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ ขอทุกคนกลับไปก่อน วันหลังฉันจะขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารทุกคนเองดีมั้ย?”“ขอโทษด้วย พวกเราทำตามกฎหมาย”เจ
