อย่างรวดเร็วเวลาก็ล่วงเลยไปถึงบ่ายสาม คนพวกนี้ไม่รู้ว่าดื่มชาไปแล้วกี่รอบ ในที่สุดเป้าหมายของพวกเขา เจ้าสำนักตำหนักยุทธ์จ้าวจิงจิงก็ได้พาคนของตนอีกสองคนมาถึงท่าทางการเดินของจ้าวจิงจิงแปลกหน่อยๆ พูดได้ว่าถ้าไม่สังเกตจะไม่เห็นแม้ว่าเธอจะฝึกศิลปะป้องกันตัวจนเยื่อพรหมจรรย์ขาดไปนานแล้ว แต่ถึงยังไงนี่ก็เป็นครั้งแรกของเธอ ทั้งยังยาวนานอีกด้วย จะไม่ให้เธอรู้สึกอะไรเลยเป็นไปไม่ได้ดังนั้น ตลอดทาง ฉินเฉาจึงอดไม่ได้ต้องส่งสายตายั่วยวนให้เธออยู่ร˹าไป“เพราะนาย นายทำให้เราไปสาย!”จ้าวจิงจิงด่าออกมา“ใช่ ใช่แล้ว เป็นความผิดของผม คุณเดินช้าๆนะ”ฉินเฉาก้มหัวยอมรับความผิดซ˺าๆ“ศิษย์พี่ ศิษย์น้องทำอะไรคุณ?”เสี่ยวหู่แกล้งเป็นไม่รู้ แล้วถามไล่ว่า “ทำไมถึงบอกว่าเป็นเพราะศิษย์น้อง พวกเราถึงมาสาย? ทำไมคุณพูดแล้วผมฟังไม่ค่อยเข้าใจ?”“แค่กๆ ไม่มีอะไร”จ้าวจิงจิงโบกมือแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร เพียงแค่ก่อนจะออกมา ฉันและศิษย์พี่ประลองกันนิดหน่อย ทำให้เสียเวลาไป”“โอ้!” เสี่ยวหู่รีบถาม “แล้วใครชนะ”“ไม่มีใครแพ้ใครชนะ”ฉินเฉายักไหล่ แล้วพูดว่า “แต่เล่นซะปวดหลังปวดขาไปหมด”จ้าวจิงจิงถลึงตาใส่เขาเสี่ยวหู่เหมือนมองไม่เห็นและในตอนนี้เอง จ้าวจิงจิงก็พาทั้งสองคนเดินเข้าไปในโรงน˺าชาหมันค่าวและในขณะที่เธอเดินเข้าไป ก็พบว่าทุกคนต่างพากันมองมาที่พวกเขาด้วยสีหน้าแปลกๆแม้กระทั่งลูกค้าในร้านนี้ก็ไม่ยกเว้น“ขอเชิญที่ชั้นสองเลยครับ!”บริกรเดิ
